و عزّت مؤمنان است . امامت ، اساس و ريشه فزاينده اسلام و شاخه بلند آن است . و دربارهء « امام » مىفرمايد : « بِالْامامِ تَمامُ الصَّلاةِ وَ الزَّكاةِ وَالصِّيامِ وَ الْحَجِّ وَ الْجَهادِ ؛ وَ تَوْفيرُ الْفَيْئىِ وَ الصَّدَقاتِ ؛ وَ امْضاءُ الْحُدُودِ وَ الْاحْكامِ ؛ وَ مَنْعُ الثُّغوُرِ وَالْأَطْرافِ . الْامامُ يُحِلُّ حَلالَ اللَّهِ ، وَ يُحَرِّمُ حَرامَ اللَّهِ ، وَ يُقيمُ حُدُودَ اللَّه ، وَ يَذُبُّ عَنْ دِينِ اللَّهِ ، وَ يَدْعوُ الى سَبِيلِ رَبِّهِ بِالْحِكْمَةِ وَالْمَوْعِظَةِ الْحَسَنَةِ وَ الْحُجَّةِ الْبالِغَةِ . الْامامُ كَالشَّمْسِ الطَّالِعَةِ الُمجَلِّلَةِ بِنوُرِها لِلْعالَمِ وَ هِىَ فِى الْافُقِ بحَيْثُ لا تَنالُها الْايْدى وَ الْابْصارُ » « 1 » تماميت و كمال نماز ، زكات ، روزه ، حج و جهاد به بركت وجود امام است . امام افزايش دهنده ثروت عمومى و صدقات ، اجرا كننده حدود و مقررّات الهى و پاسدار مرزهاست . امام حلال خدا را حلال و حرام خدا را حرام ، حدود الهى را اجرا ، و از دين خدا دفاع مىكند و مردم را با حكمت و اندرز نيك ، و حجّت رسا به سوى راه پروردگارش فرا مىخواند . امام همچون مهر تابنده‌اى است كه با نورش جهان را روشن مىكند و [ خود ] بر جايگاه بلندى قرار دارد ؛ بگونه‌اى كه دستها و چشمها بدان راه ندارد . پيشواى ششم در روايتى وجود اميرمؤمنان ( ع ) را در فضل و مرتبت ، همتاى پيامبر ( ص ) دانسته مىفرمايد : « جَرى لَهُ مِنَ الْفَضْلِ ما مِثْلَ جَرى لُمحَمَّدٍ ( ص ) » همه فضائل و امتيازات پيامبر ( ص ) را على ( ع ) نيز دارا بود . سپس از قول اميرمؤمنان ( ع ) نقل مىكند كه فرمود : « وَلَقَدْ حُمِلْتُ عَلى مِثْلِ حُموُلَتِهِ » خداوند همه تعهدات و مسؤوليتهاى واگذارى به رسول خدا [ بجز رسالت ] را به من نيز واگذار كرده است .

--> ( 1 ) - اصول كافى ، ج 1 ، ص 200 .