درس دوازدهم : : امام صادق ( ع ) دربرنامهء اصلاحى اوضاع آشفته و نابسامان سياسى اواخر دوران حكومت امويان و اشتغال سردمداران اموى به سركوبى نهضتها و شورشهاى پى در پى مردمى ، ونيز مسائل و كشمكشهاى داخلى خود ، پيدايش و گسترش مكاتب فكرى و فرهنگى و ظهور فرقه‌ها و نحله‌هاى گوناگون اعتقادى در جامعهء اسلامى و جهت گيرى كلّى آنها عليه اصول و مبانى اعتقادى اسلام ناب ، و همچنين شرايط و زمينه‌هايى كه امام باقر و پيش از آن حضرت ، امام سجاد عليهماالسلام از قبل فراهم كرده بودند ، همه از عواملى بود كه امام جعفرصادق ( ع ) را در يك برنامه اصلاحى بنيادى درهمهء ابعاد فرهنگى ، سياسى واعتقادى ، يارى مىرساند . درآن فضاى پريشان ، مسموم ، تاريك و ناامن از نظر سياسى و فكرى كه پرورش نهال فضيلت و تقوا و اخلاق ومعنويت و به بار نشاندن آن ، در شمار محالات مىنمود و همه چيز حتى قرآن و احاديث پيامبر ( ص ) به ابزارى در دست قدرتمندان وتبهكاران تبديل شده بود ، امام صادق ( ع ) بار سنگين امانت الهى را بر دوش گرفت و استراتژى كلى امامت شيعى را كه عبارت از ايجاد انقلاب توحيدى و علوى است ، تحقق بخشيد . زمينه‌هاى ياد شده و تدبير و برنامه‌ريزى دقيق و محاسبه شدهء پيشواى ششم ( ع ) موجب شد كه وجود آن گرامى ، تحقق بخش اميدصادقى باشد كه شيعه ، سالها انتظار آن را مىكشيد ؛ همان « قائم » ى كه مجاهدات طولانى پيشينيان خود را به ثمر خواهد رسانيد و پرچم انقلاب شيعى را بر بام بلند و گسترده جهان اسلام به اهتزاز درخواهد آورد . البتّه