نامه را « سُلَيمان بن صُرَد » ، « مُسَيّب‌بن‌نَجَبَه » ، « رِفاعَةِبن‌ِشَدّاد » ، « حَبيب‌ِبن‌مَظاهِر » و جمعى ديگر از شيعيان ، امضاء كرده و توسّط دو پيك به مكّه فرستادند . پيكها دهم ماه رمضان ( يك ماه و هفت روز پس از ورود امام ( ع ) به مكه ) نامه را به امام ( ع ) دادند . « 1 » دو روز بعد ، سه پيك ديگر به همراه حدود 150 نامهء يك امضايى ، دو امضايى ، سه امضايى و چهار امضايى ، روانهء مكه شدند . « 2 » دو روز ديگر ، نامه‌اى كوتاه امّا جدّى وقاطع با امضاى پيروان حسين‌بن‌على ( ع ) از مؤمنان و مسلمانان ، توسّط دو پيك به مكّه برده شد . مضمون اين نامه چنين بود : « اى حسين بن على ! بر آمدنت شتاب كن ، مردم بى تابانه منتظر تو هستند و به جز تو به كس ديگر نظر ندارند ، شتاب ، شتاب ، باز هم شتاب ، شتاب . » « 3 » موج حسين خواهى آنچنان كوفه را فرا گرفته و دلهاى مردم را به تپش واداشته بود كه حتى عدّه‌اى از سياستمداران كوفه مانند « شَبَثِ بنِ رِبْعىِّ » ، « حَجَّارِ بْنِ ابجَرْ » ، « عَمْرِو بْنِ حَجّاج زُبَيْدى » كه ايمانى به حسين‌بن‌على ( ع ) نداشتند . براى آنكه در حكومت آيندهء آن حضرت جاى پائى باز كنند ، براى امام ( ع ) نامه نوشته و او را به كوفه دعوت كردند . « 4 » نامه‌هاى مردم كوفه پىدرپى به دست امام ( ع ) مىرسيد . « 5 » آن حضرت آنها را مىخواند و از پيكها دربارهء نويسندگان و مردم كوفه مىپرسيد . « 6 » هر چند خود ، كوفيان را بهتر از همه مىشناخت . دعوت امام از بصريان امام ( ع ) در راستاى هدف مقدس خويش و قبل از حركت به سوى كوفه ، طىّ نامه‌اى به سران قبائل در بصره - كه از پايگاه‌هاى مهم امويان بود - از آنان خواست كه او را در

--> ( 1 ) - الارشاد ، ص 203 . ( 2 ) - انساب الاشراف ، ج 3 ، ص 158 . ( 3 ) - ر . ك . الارشاد ، ص 230 . ( 4 ) - همان . ( 5 ) - سيدبن طاوس در اللّهوف ، ص 15 تعداد مجموع نامه‌ها را دوازده هزار عدد نوشته است . ( 6 ) - الارشاد ، ص 203 .