امام حسين ( ع ) براى وداع با جدّش رسول‌اللّه ( ص ) و مادرش ، حضرت زهرا ( س ) و برادرش امام مجتبى ( ع ) كنار تربت پاك آنان رفت . « 1 » در روضهء منوّرهء پيامبر ( ص ) ، با خدا چنين مناجات كرد : پروردگارا ! اين آرامگاه پيامبر توست ؛ و من فرزند دختر پيامبر توام . تو از آنچه رخ داده آگاهى . خداوندا ! من امر به معروف و نهى از منكر را دوست مىدارم . تو را به حقّ آنكه در اينجا آرميده سوگند مىدهم ، راهى برايم برگزين كه رضاى تو و پيامبر و مؤمنان در آن باشد ! « 2 » خداوند ، خواستهء حجّت و خليفهء خود را اجابت فرمود و راهى را كه به نجات اسلام و سعادت امّت اسلامى و شهادت خود او منتهى مىشد به وسيلهء پيامبرش به آن حضرت ارائه داد ؛ همان شب در حرم رسول خدا ( ص ) پيامبر را در خواب ديد كه او را در آغوش كشيده مىفرمايد : حبيب من اى حسين ! گويا به همين زوديها مىبينم كه آغشته به خون خويش ، در سرزمين كربلا ، با لب تشنه ، به دست گروهى از امّت من كشته مىشوى . . . حبيب من اى حسين ! پدر ، مادر و برادرت نزد من آمدند و مشتاق ديدار تواند . درجاتى در بهشت براى توست كه جز با شهادت بدان نائل نخواهى شد . « 3 » وصيّت نامهء امام ( ع ) انگيزه امام ( ع ) از قيام در وصيّت نامه آن حضرت به برادرش « محمّد حنفيّه » به هنگام ترك مدينه روشن‌تر بيان شده است : « اين وصيّتى است از حسين بن على بن ابيطالب به برادرش « محمّدبن‌حنفيّه . » « حسين » به يگانگى خدا و اينكه شريكى براى او نيست ، گواهى مىدهد . و نيز گواهى مىدهد كه « محمد ( ص ) » بندهء خدا و فرستادهء اوست كه آيين حق را از جانب خدا آورده است . و گواهى

--> ( 1 ) - ر . ك . مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 186 - 187 . ( 2 ) - مقتل‌الحسين ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 186 . ( 3 ) - مقتل الحسين ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 187 .