مىدهد كه هر يك از بهشت و دوزخ حقّ است و روز رستاخيز خواهد آمد و خداوند همهء انسانها را در چنين روزى بر مىانگيزاند . و گواهى مىدهد كه من نه براى آسايش و خود نمايى و نه براى فساد و ستمگرى خروج كردم ؛ بلكه براى اصلاح امّت جدّم قيام نمودم . مىخواهم به معروف امر كرده ، از منكرنهى كنم و به سيره و روش جدّم و پدرم على بن ابيطالب رفتار نمايم . » « 1 » وصيّتنامهء امام ( ع ) در برگيرندهء دو نكتهء مهمّ است : نخست آنكه اختلاف امام ( ع ) با يزيد تنها بر سر مسألهء بيعت نيست كه اگر دستگاه خلافت از بيعت امام ( ع ) صرف‌نظر كند ، آن حضرت نيز سكوت نمايد . بلكه از نظر امام « حسين ( ع ) » وجود « يزيد » و دودمان وى ، موجب گسترش ظلم و فساد و تغيير در احكام اسلام و سنّت پيامبر ( ص ) گرديده است و فرزند پيامبر ( ص ) وظيفهء خود مىداند كه در راه اصلاح اين مفاسد و از بين بردن منشأ نابسامانيها ( بَنىامَيّه ) بپاخيزد و سيره و راه و رسم جدّش رسول خدا ( ص ) و پدرش على مرتضى ( ع ) را كه به فراموشى سپرده شده بود ، زنده كند . ديگر آنكه امام ( ع ) با اين وصيّت نامه ، بسيارى از توطئه‌ها و تبليغات سوء دشمن را از پيش خنثى كرد . امام ( ع ) مىدانست كه دستگاه تبليغاتى « يزيد » براى مشروع جلوه دادن جنايت خود ، چهرهء فرزند پيامبر ( ص ) و قيام حق طلبانهء او را به گونه‌اى ديگر معرّفى كرده و حضرتش را فردى شورشگر ، جاه طلب و خارج از دين قلمداد خواهد كرد . « حسين‌بن على ( ع ) » با فرازهاى نخست اين وصيّت‌نامه و معرّفى خود به عنوان فردى موّحد ، معتقد به رسالت پيامبر ( ص ) و شخصيّتى اصلاح طلب ، توطئه دشمن را نقش بر آب كرد . به سوى مكّه امام حسين ( ع ) شامگاه 27 رجب - سالروز بعثت پيامبر ( ص ) - سال شصت هجرى ، همراه خويشان ، فرزندان و برادرانش به جز « محمّدبن‌حنفيّه » « 2 » در حالى كه آيهء شريفهء :

--> ( 1 ) - همان ، ص 188 و بحارالانوار ، ج 44 ، ص 329 . ( 2 ) - دربارهء علّت عدم همراهى « محمدحنفيه » با امام ( ع ) دو جهت ذكر شده است : يكى كسالت و مرض وى ، و ديگرى دستور خود امام ( ع ) كه به او فرمود : توا اينجا بمان و اخبار و جريانات مدينه را به ما گزارش كن « ر . ك . مقتل الحسين ، مقرّم ، ص 150 - 151 متن و پاورقى . » ممكن است هر دو جهت درست باشد ، به اين معنى كه امام ( ع ) وقتى ديد كه او از اين سفر معذور است ، چنين مأموريّتى را به وى محوّل كرده است .