امام حسين ( ع ) در دوران معاويه دوران امامت امام حسين ( ع ) پس از شهادت برادر بزرگوارش امام حسن مجتبى ( ع ) در تاريخ 28 صفر ، سال 49 هجرى قمرى ، در حالى كه 45 سال « 1 » از عمر شريفش مىگذشت ، عهده دار مقام امامت شد . مدّت امامت آن حضرت ده سال و اندى به طول انجاميد . امامت پيشواى سوّم ( ع ) از راههاى مختلفى قابل اثبات است ؛ از جمله : 1 - تصريح پيامبر اكرم ( ص ) بر امامت آن حضرت و برادرش : « هذانِ ابْناىَ امامانِ قاما اوْقَعَدا » « 2 » اين دو فرزندم ( حسن و حسين ( ع ) ) چه قيام كنند و چه بنشينند ( و دست به قيام نزنند ) امام و پيشوا هستند . 2 - وصيّت امام حسن ( ع ) امام حسن ( ع ) در حالت احتضار ، برادرش « محمّدبن حَنَفيَّه » را فراخواند وضمن سخنانى به وى فرمود : « آيا نمىدانى حسين‌بن على پس از رحلت من ، امام بعد از من است و نزد خدا در كتاب ، ثبت است كه اين امر را از طريق‌پدر و مادرش از رسول خدا ( ص ) به ارث مىبرد ؟ خدا دانست كه شما ( خاندان ) بهترين بندگان او هستيد ؛ از اين رو ، محمّد ( ص ) را از ميان شما برگزيد ، و محمّد ( ص ) على ( ع ) را اختيار كرد ، و على ( ع ) مرا براى امامت برگزيد ، و من حسين ( ع ) را . . . . » « 3 »

--> ( 1 ) - در برخى از منابع ، شهادت امام حسن ( ع ) سال پنجاه هجرى ذكرشده است ؛ در اين صورت سنّ امام‌حسين ( ع ) هنگام تصدّى امامت 46 سال خواهد بود . « ر . ك . بحارالانوار ، ج 44 ، ص 134 - 137 . » ( 2 ) - اعلام الورى ، ص 214 . ( 3 ) - بحارالانوار ، ج 44 ، ص 174 - 175 و اعلام الورى ، ص 214 - 215 .