آموزش علمى امام‌نسبت به حوادث آينده و اسرار عالم به اجمال بود شكى نيست كه على ( ع ) نسبت به تمام صحابه و نزديكان ، بيشترين مصاحبت و همراهى را با پيامبر اكرم ( ص ) داشته است . او از اوان كودكى در كنار رسول خدا ( ص ) بوده و مانند كودكى كه براى شير در پى مادرش باشد ، از او جدا نمىشده است و در واپسين لحظاتِ زندگى پر بركت نبى اكرم ( ص ) ، سر مباركش بر سينه امام ( ع ) بود و در اين وقت امام ( ع ) بيش از 34 سال نداشت . اگر زمانى را كه حضرت على ( ع ) با رسول خدا ( ص ) گذرانده است ، هر قدر هم طولانى باشد آيا اين فرصت براى آموختن بخش ناچيزى از علم امام كفايت مىكند ؟ آن هم علمى كه داراى گستره‌اى پهناور ، دامنه‌اى وسيع و افقى ناپيدا باشد . علمى كه از تمام حوادث اين جهان ، تا صبح قيامت خبر مىدهد ، علمى كه دارندهء آن در پاسخ دادن به تمام اسرار عالم و آسمان و زمين اعلام آمادگى مىكند . علاوه بر سخنان حضرت على ( ع ) در نهج‌البلاغه ، در بسيارى از منابع روايى و ديگر كتاب‌ها از قول آن حضرت تأكيد شده است كه تمام اين علوم را رسول خدا ( ص ) به من آموختند . پيامبر اكرم ( ص ) در ساعتهاى آخر عمر شريفش با على ( ع ) خلوت كرد و رداى خويش را بر سر او كشيد و لحظاتى را با يكديگر به راز سخن گفتند . پس از اين گفت و شنودها ، امام از حضور پيامبر ( ص ) بيرون آمد ، وقتى در مورد سخنان پيامبر ( ص ) از على ( ع ) سؤال شد ، فرمود : « عَلَّمَنِى أَلْفَ بَابٍ منَ العلمِ يفتحُ كلُّ بابٍ الفَ بابٍ » « 1 » ؛ او هزار باب از اسرار الهى را به من آموخت كه هريك هزار باب ديگر را به روى من مىگشايد . مسلّم است اين لحظاتى كه بين رسول خدا ( ص ) و على ( ع ) گذشت ، هرچه طولانى باشد ، نمىتوان تصور كرد كه رسول خدا ( ص ) هزار باب از علم و دانش را به تفصيل به او آموخته باشد . بنابراين شايد همين حديث بهترين دليل باشد كه پيامبر اكرم ( ص ) اين

--> ( 1 ) . شيخ‌صدوق ، الخصال ص 572 و با تفاوت‌هايى در متن و سند ر . ك : قندوزى ، ينابيع المودة ج 1 ، ص 231 ؛ مجلسى ، بحار الانوار ، ج 40 ، ص 201 - 203 ؛ امينى ، الغدير ج 3 ، ص 120 ؛ محمودى ، نهج‌السعادة ج 7 ، ص 465 و . . .