على ( ع ) از سن پنج يا شش سالگى تا زمانى كه آن حضرت در قيد حيات بود ، در كنار او بود و از او جدا نشد و آنچه نمىدانست از او مىپرسيد و آنچه نمىپرسيد ، رسول خدا ( ص ) براى او مىگفت و از طرف خدا مأمور بود كه آنچه به او مىرسد ، على ( ع ) را نيز تعليم دهد . اين نوع تربيت و تعليم هيچ نظيرى ندارد كه قابل تصور شود . در اثر اين مصاحبت و تربيت ، چنان توافق روحى و تشابه اخلاقى بين رسول خدا ( ص ) و على ( ع ) ايجاد شد كه هر دو نور واحدى شدند ، از يك درخت ريشه داونيدند تا آنجا كه رسول خدا ( ص ) درباره او مىفرمايد : « أَنَا مَدِينَةُ الْعِلْمِ وَ عَلِىٌّ بَابُهَا . . . » « 1 » و مىفرمايد : « عَلِىٌّ مِنّىِ بِمَنْزِلَةِ هَارُونَ مِن مُوسى إِلَّا أَنَّهُ لَا نَبِىَّ بَعْدىِ . » « 2 » و او را در آيهء مباهله نفس خويش مىداند : « . . . فَقُل‌ْتَعَالَوْا نَدْعُ ابنَاءَنَا وَ ابنَاءَكُم وَ أنْفُسَنا وَ انفُسَكُم . . . » « 3 » و مىفرمايد : « عَلِىٌّ مِنِّىِ وَ أَنَا مِنْهُ ، وَ هُوَ وَلِىّ كُلّ مُؤْمِنٍ بَعْدىِ . » « 4 » و مىفرمايد : « عَلِىٌّ مِنّىِ بِمَنْزِلَةِ رَأْسىِ مِنْ بَدَنِى . » « 5 » و بسيارى از احاديث وسخنان گهرباررسول خدا ( ص ) كه على ( ع ) را از خود مىداند ، جنگ على ( ع ) را جنگ خود مىداند ، صلح على ( ع ) را صلح خود مىداند و حب و بغض او را حب و بغض خود مىداند كه اين مجموعه گنجايش آوردن حتى بخشى از آنها را ندارد . على ( ع ) در سخنان خود به اين فضيلت بزرگ افتخار كرده و نسبت خويش را با رسول خدا ( ص ) اين گونه بيان مىكند :

--> ( 1 ) . بحار الانوار ، ج 40 ، ص 203 ومنابعى پيشترذكرشد . ( 2 ) . - علامه امينى ، الغدير ، بيروت ، دارالكتاب العربى ، چاپ پنجم 1403 ه . ق . ، ج 10 ، ص 278 . ( 3 ) . سوره ال عمران ( 3 ) / 61 . ( 4 ) . الغدير ، ج 10 ، ص 278 . ( 5 ) . همان ، ص 279 .