امام مجتبى ( ع ) پس از انجام نماز صبح تا طلوع آفتاب به نيايش مىپرداخت و با كسى جز خدا سخن نمىگفت . « 1 » ب - جود و بخشش امام حسن ( ع ) سه نوبت دارايىاش را با خدا تقسيم كرد و در دو نوبت از تمام مال خود در راه خدا گذشت . « 2 » مردى نزد امام ( ع ) اظهار حاجت كرد . امام ( ع ) فرمود : حاجتت را بنويس و به مابده . او چنان كرد . امام ( ع ) نامه‌اش را خواند و دو برابر خواسته‌اش به دو بخشيد . يكى از حاضران گفت : اى پسر رسول خدا ! اين نامه چقدر براى او پر بركت بود ؟ » فرمود : « بركت آن براى ما بيشتر بود ؛ زيرا ما را اهل معروف ساخت . مگر نمىدانى كه نيكى آن است كه بدون درخواست ، به كسى چيزى بدهى ؛ امّا آنچه پس از درخواست مىدهى در برابر آبروى خواهش كننده ، بهاى ناچيزى است . چه بسا وى ، شب را با اضطراب و ميان بيم واميد بسر برده و نمىدانسته كه در برابر عرض نيازش دست ردّ بر سينهء او خواهى زد يا با شادمانى خواهشش را برآورده مىكنى . و اكنون با تن لرزان و دل ترسان و پريشان نزد تو آمده است . اگر تو فقطبه قدرخواسته‌اش به‌او ببخشى ، در برابرآبرويى كه نزد تو ريخته بهاىاندكى به‌او داده‌اى . » « 3 » مردى از امام ( ع ) كمك خواست . حضرت پنجاه‌هزار درهم و پانصد دينار به وى داد وفرمود : كسى را براى حمل اين بار حاضر كن . و چون كسى را حاضر كرد ، رداى خود را به وى داد و فرمود : اين هم ، اجرت باربر . « 4 »

--> ( 1 ) - مناقب ، ابن شهر آشوب ، ج 4 ، ص 14 . ( 2 ) - ترجمةالامام الحسن ( ع ) من تاريخ دمشق ، ابن عساكر ، ص 143 . ( 3 ) - صلح الحسن ( ع ) ، راضى آل ياسين ، ص 28 . ( 4 ) - بحارالانوار ، ج 43 ، ص 341 .