ندارد . ولى پذيرش عمومى مردم نسبت به حكومت از اجزاء اصلى آن است زيرا تا مردم نپذيرند ، حكومتى شكل نمىگيرد و هيچ امام و ولىّ مشروعى قادر به اجراى برنامه‌ها و اهداف خود نخواهد بود . در اسلام مردم مكلّف و مؤظف به پذيرش حقّ و پيروى از ولى امر و حمايت از حكومت الهى او هستند ، ولى واقعيت اين است كه اگر آنان در برابر دين خضوع نكنند و با آن به مخالفت برخيزند ، حكومت دينى بر پا نمىشود . « 1 » مخالفان دين در طول تاريخ با انبيا به مبارزه برخاستند و عده‌اى از آنان را به شهادت رساندند . ايران قبل از انقلاب اسلامى نيز اين گونه بود و دو هزار و پانصد سال به همين روش پيش رفت . از اين رو وقتى مردم نخواهند ، حكومت دينى وجود خارجى نخواهد داشت و حاكم اسلامى قدرتى نخواهد يافت گرچه به مشروعيت او با اين عدم پذيرش خدشه‌اى وارد نمىشود . نقش مردم بگونه‌اى است كه اگر امام على بن ابىطالب عليه السلام نيز در رأس حكومت باشد ولى مردم او را حمايت نكنند حكومت آن حضرت سقوط مىكند ؛ چنان كه تحمل نكردند و با برپايى نظام علوى ، سه جنگ داخلى بر آن حضرت تحميل شد و در نهايت حضرت امير عليه السلام را به شهادت رساندند . ولى پس از آن حضرت امويان ، مروانيان و عباسيان با حمايت مردم به حكومت رسيدند . اينكه گفته مىشود در ايران دو هزار و پانصد سال سلطهء شاهنشاهى بود با اينكه بجز ساسانيان ، اشكانيان ، قاجاريان و پهلوى سلسله‌هاى ديگرى هم در ايران حكومت مىكردند ؛ از قبيل امويان ، مروانيان و

--> ( 1 ) - با استفاده از سخنرانى حضرت آيةالله جوادى آملى .