اگر مال ، مذموم و تنفّرآميز بود ، خداوند هرگز آن را به خويش نسبت نمىداد و رزق خود نمىخواند و به عنوان فضل و عطا و بخشش الهى معرفى نمىكرد و با اين اوصاف آن را نمىستود . بهاى بهشت : قرآن ، مال را با جان آدمى هم‌رديف ساخته و بهاى هر دو را بهشت قرار داده و فرموده است : « إِنَّ اللّهَ اشْتَرَى مِنَ الْمُؤْمِنِينَ أَنْفُسَهُمْ وَأَمْوَالَهُم بِأَنَّ لَهُمُ الْجَنَّةَ . . . » « 1 » خداوند ، جان‌ها و مال‌هاى مؤمنان را از آنان خريد تا بهشت از آنِ آنان باشد . در اين آيه ، خداوند بهشتش را به مال و ثروتى مىفروشد كه در راه او انفاق شده باشد ، همانند تاجرى كه كالاى خود را در مقابل مال يا پولى مىفروشد كه صلاحش در آن است . « 2 » وسيلهء امداد الهى : قرآن نيروى مادّى و قدرت مالى را از امدادهاى الهى معرفى مىكند : « وَيُمْدِدْكُم بِأَمْوَالٍ وَبَنِينَ » « 3 » و - خداوند - شما را به اموال و فرزندان تقويت مىكند . « امداد » يعنى كمك رساندن ، و آن چيزى است كه كمك‌گيرنده براى رفع نياز خود از آن ، قدرت مىگيرد . مال و فرزند ، نزديك‌ترين و قوىترين بازويى است كه جامعهء بشرى براى نيازهاى حياتى خود از آنها كمك مىگيرد . « 4 » ارزش عبادى مال مال و ثروت در انجام برخى از عبادات نقش زيادى دارد ، بگونه‌اى كه بدون آن ، بعضى از فضيلت‌ها از دست مىرود و برخى از فريضه‌ها به انجام نمىرسد ؛ از

--> ( 1 ) . توبه ( 9 ) ، آيهء 111 . ( 2 ) . الكاشف ، ج 4 ، ص 105 . ( 3 ) . نوح ( 71 ) ، آيهء 12 . ( 4 ) . الميزان ، ج 20 ، ص 30 .