درس ششم ممنوعيت حرامخوارى از مهم‌ترين مشخّصه‌هاى نظام اقتصادى اسلام ، حرمت و ممنوعيت برخى از كسب‌هاست ؛ كسب‌ها و راه‌هاى درآمدى كه در ايّام جاهليت و پيش از اسلام رايج بوده و هنوز هم در نظام‌هاى غيرالهى و مكتب‌هاى اقتصادى جهان معاصر رواج فراوان دارد . مالكيت و كسب در اين نظام‌ها بطور كلى آزاد است ، حتى اگر به قيمت از دست رفتن حقوق ديگران باشد ! نظام‌هاى اقتصادى موجود ، به طرفداران خود اجازه مىدهد كه هر كس قوى ، نيرنگباز و فريبكار است و در چپاول اموال ، مهارت دارد ، ثروت جمع‌آورى كند و اعتبار بانكى و بازرگانى خود را بالا ببرد ، بىآنكه به اصول اخلاقى ، معاد يا حتى حقوق ديگران بينديشد . بديهى است اين نوع برخوردها ، مشكلاتى چون : تورّم ، تكاثر ، برده‌دارى ، استكبار اقتصادى و مفاسد اخلاقى و سياسى را به دنبال خواهد داشت . در چنين جامعه‌اى زندگى مشكل و توانفرسا شده ، انسانيت منحط و ارزش‌هاى انسانى سركوب مىگردد . نظام غرب و شرق ، ثروت اندوزى از راه قمار ، ربا ، احتكار ، فساد ، بزهكارى ، بازار سياه و . . . را مجاز مىشمارد ، ولى در نظام اقتصادى اسلام ، همهء آنها ممنوع و نتايج زشت هر يك از آنها تبيين شده است . « يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُوا لَا تَأْكُلُوا أَمْوَالَكُم بَيْنَكُم بِالْبَاطِلِ إِلَّا أَن تَكُونَ تِجَارَةً عَن تَرَاضٍ