كنيد كه مانند كسانى باشيد كه مىخواهند انتقام خون پدر و برادر را از قاتلينشان بگيرند و كينهء دشمن سراپايشان را پر ساخته و تسليم مرگ شده‌اند ، تا ضربه‌اى از دشمن به شما نرسد و ننگى در اين سرا نصيبتان نگردد . به خدا سوگند هيچ مصيبتى بر يك ملّت زيانبارتر از مصيبت در دينشان نيست و اين گروه به خاطر دينتان با شما سر جنگ دارند ، آنها مىخواهند سنّت پيامبر را بميرانند و بدعتها را زنده كنند و شما را به گمراهى بازگردانند كه خداوند شما را از آن نجات داده . پس اى بندگان خدا ! دل خوش داريد كه خونتان فداى دينتان مىشود و پاداش شما نزد خداست و خداوند داراى بهشتها و نعمتهاى فراوان است و گريز از برابر دشمن مايهء بى ارادگى و از دست دادن حق و خوارى در حيات و ممات است و ننگ و عار در دنيا و آخرت مىباشد . » آن‌گاه آن‌چنان بردشمن‌حمله‌بردكه همهء آنهارابه صفوف معاويه بازگرداند . پشتيبان ياران امام اشتر خود را به عبداللَّه بن بديل رساند . عبداللَّه با ياران خود كه همگى از قاريان قرآن و تعدادشان بين دويست تا سيصد تن بود ، در برابر دشمن زمين‌گير شده بودند . اشتر دشمن را از ايشان دور ساخت و با همراهان خود به عبداللَّه و يارانش نزديك شد . آنها پرسيدند : اميرمؤمنان عليه السلام در چه حالى است ؟ اشتر و يارانش پاسخ دادند : او زنده و بانشاط در جناح چپ مشغول پيكار با دشمن است و رزمندگانش پيشاپيش او به جنگ مشغولند . گفتند : سپاس خدا را ؛ ما همه گمان داشتيم كه آن حضرت كشته شده و شما كشته شده‌ايد . عبداللَّه به ياران خود گفت : بر دشمن حمله كنيد و به پيش بتازيد . اشتر به او پيام داد كه اين كار را مكن و در رأس نيروهايت مواضع خود را حفظ كن و در همان جا بجنگ كه اين براى تو و يارانت بهتر است . عبداللَّه امتناع كرد و به سوى جايگاه معاويه حمله برد ، در حالى كه توده‌هاى عظيم سپاه شام او را هدف قرار