برخورد كريمانه امام حسين ( ع ) با سپاه « حُرّ » كه براى متوقّف ساختن او بسيج شده بودند نمونه ديگرى از حلم و بردبارى حضرت ( ع ) است . حتى موقعى كه نامه « ابن زياد » مبنى بر سخت‌گيرى نسبت به قافله كربلا به حرّ رسيد . « زهير بن قين » به امام ( ع ) عرض كرد : به خدا سوگند ، آن سپاهى كه پس از اينها بيايند بسى بيشتر باشند ؛ اجازه بده تا هم اكنون با اين گروه نبرد كنيم . آن حضرت ( ع ) فرمود : « من آغازگر جنگ نخواهم بود . « 1 » » در روز عاشورا قبل از آغاز جنگ ، شمر جسارتى كرد . « مسلم بن عوسجه » خواست آن ملعون را به درك و اصل كند امّا حضرت اجازه نداد ؛ زيرا نمىخواست شروع كننده جنگ باشد و خشم خود را فرو برد . « 2 » حضرت در برابر هجوم بلاها و گرفتارىها ، بردبار بود و هرگز كلامى كه بيانگر عدم رضايت او از وضعيتى كه پيش آمده ، صادر نشد . اين ويژگى اخلاقى امام حسين ( ع ) در محبوبيت او در بين مردم و ساختن شخصيت اجتماعى آن حضرت ( ع ) مؤثر بوده است . غيرت دينى يا خشم مقدّس آنچه از عفو و گذشت و حلم و بردبارى سيّدالشهدا ( ع ) بيان شد ، مربوط به امور شخصى آن بزرگوار و براى تربيت افراد انجام پذيرفته است ؛ امّا نسبت به ضايع شدن حقوق الهى و حقوق مسلمانان هرگز مدارا و حلم را روا نمىدانستند و نهضت خونين حسينى برجسته‌ترين جلوهء غيرت دينى « خشم مقدّس » است ، چه اينكه اين امر راز عظمت مسلمانان و بقاى اسلام مىباشد . چنان كه پيامبر خاتم ( ص ) و اصحابش از طرف خداى تعالى به اين صفت معرّفى شده‌اند : مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللّهِ وَالَّذينَ مَعَهُ اشِدّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ رُحَماءُ بَيْنَهُمْ « 3 » محمّد ( ص ) فرستاده خداست و كسانى كه با او هستند در برابر كفّار سخت گير و در ميان خود رحيم و مهربانند .

--> ( 1 ) - اعيان الشيعه ، ج 1 ، ص 596 . ( 2 ) - الارشاد ، ج 2 ، ص 448 . ( 3 ) - فتح ( 48 ) ، آيهء 49 .