امام ( ع ) ديد غلام نشسته و مشغول غذا خوردن است . امام حسين ( ع ) تأملى كرد و از دور ناظر اعمال او بود . ديد وى يك قرص نان برمىدارد ، نصف آن را به سگ مىدهد و نصفش را خودش مىخورد ، و بعد از اينكه از خوردن غذا فارغ شد با اين كلمات شكر و ثناى خدا گفت : « الحمد لله رب العالمين اللهم اغفر لى ، و اغفر سيّدى و بارِك له كما باركتَ على ابَوَيه برحمتك يا ارحم الراحمين . » در اين هنگام امام ( ع ) بدون خبر وارد باغ شد . غلام گفت : آقاى من و آقاى مؤمنين مرا ببخش ، من شما را نديدم . امام حسين ( ع ) فرمود : تو مرا ببخش اى غلام كه بدون اذن تو به باغ تو داخل شدم . غلام گفت : اين كلام از بزرگوارى شما و تواضع شما نشأت گرفته است . آنگاه امام ( ع ) از فلسفه نان دادن او به سگ پرسيد . غلام گفت : مولاى من اين سگ هنگام غذا خوردن به من نگاه مىكرد و من از او خجالت مىكشيدم كه نان را تنهايى بخورم علاوه بر اين ، آن سگ مزرعه شماست كه بستان و باغ شما را حراست مىكند و من هم غلام شمايم روزى شما را با هم مىخوريم . امام حسين ( ع ) از اين جمله متأثر شد و گريست و فرمود تو را در راه خدا آزاد كردم و دو هزار دينار به تو بخشيدم . غلام‌گفت : اگر مرا آزادكنى ، باز خدمتگزارى شما را رها نمىكنم و از بُستان شما جاى ديگر نمىروم . امام ( ع ) فرمود : باغ را به تو بخشيدم و ما اينك ميهمان تو هستيم ! « 1 » » جود و سخاى امام حسين ( ع ) همانند والدين گرامىاش مورد ستايش خداى متعال قرار گرفت . « شيخ طوسى » مىفرمايد : چنان كه خاصّه و عامّه روايت كرده‌اند ، آيه شريفهء « وَ يُطْعِمُونَ الطَّعامَ عَلى حُبِّهِ مِسْكيناً وَ يَتيماً وَ اسيراً انَّما نُطْعِمُكُمْ لِوَجْهِ اللَّهِ لا نُريدُ مِنْكُمْ جَزاءً وَ لا شُكُوراً » « 2 » درباره على ، فاطمه ، حسن و حسين ( ع ) نازل گرديده است . آنگاه كه سه شب افطار خويش را به مسكين ، فقير و اسير ايثار كردند و خود گرسنگى را تحمّل نمودند . « 3 »

--> ( 1 ) - مقتل الحسين ( ع ) ، خوارزمى ، ج 1 ، ص 223 . ( 2 ) - انسان ( 76 ) ، آيه 9 . و غذاى ( خود ) را با اينكه به آن علاقه ( نياز ) دارند به مسكين و يتيم و اسير مىدهند . ( و مىگويند ) ما شما را به خاطر خدا اطعام مىكنيم ، و هيچ سپاس و پاداشى از شما نمىخواهيم . ( 3 ) - ائمتنا ، ج 1 ، ص 182 ، به نقل از التبيان فى تفسير القران ، ج 1 ، ص 211 .