بسى بلند مرتبه خداى مهربانى ، آنگاه كه زبانم به سخن گشودى و نعمت بى حدّ خود را بر من تمام كردى ، و در هر سال پرورش مرا افزون ساختى تا خلقت من كمال يافت و قواى جانم به حدّ اعتدال رسيد ، پس حجّت ( قوّه عقل ) را بر من الزام نمودى و معرفت خود را به قلب من الهام فرمودى . . . و در فراز پايانى عرض مىكند : حمد و سپاس مخصوص خدايى است كه فرزند ندارد تا وارث او باشد ، و شريكى در مُلك و سلطنت ندارد تا در ابداع و اختراعش كسى مخالفت و ضدّيت كند ، و قدرت كامله‌اش در صنع و ابداع محتاج به معاونت كسى نيست تا او را يارى دهد . پس او منزّه از شرك و شريك است كه اگر جزء او خدايانى بودند نظم آسمان و زمين از بين مىرفت و از هم گسيخته مىشد . . . . « 1 » آگاهى به تفسير و علوم قرآن يكى از خصوصيات امام حسين ( ع ) كه وى را مورد توجّه مسلمانان قرار داده بود ، علم و آگاهى حضرت ( ع ) به حقايق بيكران قرآن كريم بود . هرگاه مسلمانان فرصتى مىيافتند به‌صورت حضورى يا كتبى مسائل قرآنى خود را مطرح مىكردند و آن بزرگوار پاسخ مىفرمودند . در اين زمينه مطالب زيادى از امام ( ع ) نقل شده است كه يك نمونه از آن را تبركاً متذكّر مىشويم . امام سجّاد ( ع ) مىفرمايد : مردم بصره طى نامه‌اى از پدرم معناى « صَمَدْ » را سؤال كرده بودند . پدرم در پاسخ نوشت : وَ انَّ اللَّه سُبْحانه قَدْ فَسَّرَ الصَّمَدَ فَقالَ : « اللَّهُ احَدٌ اللَّهُ الصَّمَدُ » ثم فَسَّرَهُ فَقالَ : « لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ وَ لَمْ يَكُنْ لَهُ كُفُواً احَدٌ » لَمْ يَلِدْ لَمْ يَخْرُجْ مِنْهُ شَىءٌ كثيفٌ كَالْوَلَدِ وَ سائِرُ الْاشْياءِ الْكَثيفَةِ الّتى تَخْرُجُ مِنَ الَمخْلُوقينَ ، وَ لا شىءٌ لَطيفٌ وَ لا يَتَشَعَّبُ مِنْهُ الْبَدَواتِ كَالسِّنَةِ وَالّنَوْمِ ، وَالْخَطْرَةِ وَالْهَمِّ وَالْحُزْنِ وَالْبَهْجَةِ ، وَالضِّحْكِ وَالبُكاءِ وَالْخَوفِ وَالرَّجاءِ وَالرَّغْبَةِ وَالسّأْمَةِ ، وَالْجُوعِ وَالشَّبَعِ ، تَعالى انْ يَخْرُجَ مِنْهُ شَىْءٌ وَ انْ يَتَوَلَّدَ مِنْهُ شَىْءٌ كَثيفٌ اوْ لَطيفٌ .

--> ( 1 ) - مفاتيح الجنان ، دعاى عرفه .