امام ( ع ) در اين دعاى ملكوتى خطاب به حضرت حق ( جلّت عظمته ) عرض مىكند : الهى تَرَدُّدى فِى الْاثار يُوجِبُ بُعدَ المَزارِ فَاجْمَعنى عَليكَ بِخِدْمَةٍ تُوصِلُنى اليكَ كَيْفَ يُسْتَدلُّ عَلَيكَ بما هُوَ فى وُجُودِه مُفتقِرٌ اليكَ ايَكُونُ لِغيرِكَ مِنَ الظُّهُورِ ما لَيسَ لَكَ حَتَّى يكُونَ هُوَ الْمُظْهِرُ لَكَ مَتى غِبْتَ حَتَّى تَحتاجَ الى دَليلٍ يَدُّلُ عَلَيكَ و متى بَعُدْتَ حتّى تَكونَ الآثارُ هِىَ الّتى تُوصِلُ اليكَ عَمِيَتْ عَينٌ لا تَراك عَليها رَقيباً وَ خَسِرَتْ صَفْقَةُ عَبْدٍ لَمْ تَجْعَل لَه مِنْ حُبِّك نَصيباً « 1 » اى خدا ! چون به يكايك آثار ( قدرتت ) براى شناخت تو توجه كنم ، راه وصول و شهودت بر من دور گردد . پس عنايتى فرما ( وسيله‌اى فراهم ساز ) كه به وصال و شهود جمالت زود رسم . چگونه من به آثارى كه در وجود خود محتاج تو هستند بر وجود تو استدلال كنم ؟ آيا غير تو ، ظهورى دارد كه براى تو ، آن ظهور نباشد ؟ ! تا او سبب پيدايى تو شود ( همه عالم به نور توست پيدا * * * كُجا گردى تو از عالم هويدا ) تو كى از نظر پنهانى تا به دليل و برهان محتاج باشى و كى از ما دور شدى تا آثار و مخلوقات ، ما را به تو نزديك سازد . كور است چشمى كه تو را ناظر و رقيب خود نمىبيند و سرمايهء بنده‌اى كه او را نصيبى از عشق و محبّتت نداده‌اى رو به تباهى است . و در فرازى ديگر عرض مىكند : ما ذا وَجَدَ مَنْ فَقَدَكَ و مَاالّذى فَقَدَ مَنْ وَجَدَك ؟ ! لَقَدْ خابَ مَنْ رَضِىَ دُونَك بَدَلًا وَ لَقَدْ خَسِرَ مَنْ بَغى عنك مُتَحَوّلًا « 2 » آن‌كه تو را نيافت چه يافته است ؟ ! و هر آنكه تو را يافت چه نيافته است ؟ هر كس به غير تو خرسند گرديد ضرر كرد و هر كه روى طلب از تو گردانيد ، زيانكار گرديد . و در بيان ديگرى فرمود : انَّ افْضَل الفرائضَ و اوجَبَها على الانسانِ معرفة الرّب والاقرارِ له بالعبوديّة ، و حدُّ

--> ( 1 ) - بحارالانوار ، ج 98 ، ص 216 ؛ موسوعة كلمات الامام الحسين ( ع ) ، ص 804 ؛ مفاتيح الجنان ، دعاى عرفه . ( 2 ) - همان .