هنگامى كه اين گرايش‌هاى و الا و معنوى انسان ، پايه و زيربناى اعتقادى و فكرى پيدا كند نام « ايمان » به خود مىگيرد . انسان تكامل يافته ، يعنى انسان وارسته از محكوميت عوامل بيرونى و درونى و وابسته به عقيده و ايمان . اگر كسى به مكتب اسلام ايمان پيدا كرد ، يك مؤمن واقعى خواهد بود كه خودخواهى و خودپرستى او تابع و تحت‌الشعاع ايمان و عقيده‌اش قرار مىگيرد . به‌طور كلّى گرايش‌هاى ايمانى مذهبى موجب آن است كه انسان تلاش‌هايى بر خلاف گرايش‌هاى طبيعى فردى انجام دهد و احياناً هستى و حيثيت خود را در راه ايمان خويش فدا سازد . اين در صورتى ميسّر است كه ايدهء انسان جنبه تقدّس پيدا كند و حاكميت مطلق بر وجود انسان بيابد . « 1 » انسان موحّد و با ايمان حتى فعاليّت‌هاى التذاذىاش ( تأمين غرائزش ) تابع مصلحتى است كه از جانب خداى سبحان تعيين مىگردد . امام حسين ( ع ) از اين نظر شخصيت بىنظيرى است . عاشق كمال مطلق و فانى در محبوب ازلى و ابدى است . سلطان اقليم وجودش خداى متعال است و اوست كه فرمان مىراند و آن حضرت ( ع ) ، عاشقانه و مشتاقانه امتثال مىكند . خدا و آنچه صبغهء خدايى دارد از چنان تقدّسى نزد امام ( ع ) برخوردار است كه اگر به خطر بيفتند حاضر است براى رفع خطر از آن‌ها با جانش و جان عزيزانش از ناوك دشمنان آنها استقبال كند . مؤيد چنين ايمانى در سيدالشهداء ( ع ) گفتار و كردارى است كه در طول زندگى آن حضرت ( ع ) به وفور ديده مىشود كه نمونه‌هايى را متذكّر مىشويم . نمونه‌هايى از استوارى ايمان امام حسين ( ع ) يكى از بيانات نورانى امام حسين ( ع ) دعاى ربّانى عرفه است كه به‌خوبى گوياى ايمان قوى و اعتقادات قلبى آن حضرت ( ع ) است ؛ شايسته بود تمام دعاى عرفه را در اينجا بياوريم ؛ امّا به‌خاطر ضيق مجال به فرازهايى از آن اكتفا مىكنيم .

--> ( 1 ) - اين مقدمه ، برگرفته از كتاب مقدمه‌اى بر جهان‌بينى اسلامى از شهيد مطهرى ( ره ) است .