ايمان و اعتقاد راسخ يكى از صفات روحى امام حسين ( ع ) ايمان و اعتقاد راسخ نسبت به مكتب نورانى اسلام و عشق و محبّت او به « هستى آفرين » است . اين عشق و محبت ، در وجود آن امام ، غيرت دينى مىآفريند و او را در برابر كژىها و انحرافات و نيز هجمه‌هايىكه به ساحت مقدس دين مىشود ، مىآشوباند و با تمام هستى خويش به دفاع از دين و شريعت برمىخيزد . در اينجا لازم است درباره جايگاه ايمان در زندگى انسان مطالبى را متذكر شويم . ايمان و انسانيت تفاوت عمده و اساسى انسان با ديگر جانداران كه ملاك انسانيت او است در دو ناحيه بينش‌ها و گرايش‌ها خلاصه مىشود . بينش و آگاهى حيوان ، هرگز از چارچوب ظواهر ، فرديّت و جزئيّت ، محيط زيست و زمان حال خارج نمىگردد . خواسته‌ها و مطلوب‌هاى حيوان نيز در محدوده‌اى خاص است : اوّلًا مادّى است و از تأمين غرايز و نيازهاى مادّى فراتر نمىرود . ثانياً شخصى و فردى است و مربوط به خودش و حداكثر به جفت و فرزندش مىباشد . ثالثاً منطقه‌اى است . رابعاً به زمان حال تعلّق دارد . امّا انسان هم از ناحيهء شناخت و آگاهىها و هم از ناحيه خواسته‌ها و مطلوب‌ها ، بسى متعالىتر از حيوان است . آگاهى انسان از ظواهر اشياء عبور مىكند و تا درون ذات و ماهيت آنها نفوذ مىنمايد ، و محدود به زمان و مكان خاص نمىشود ؛ بلكه درباره آينده تا افق‌هاى دور دست مىانديشد . بالاتر اينكه انسان انديشهء خويش را دربارهء بىنهايت‌ها و جاودانگىها به جولان مىآورد . انسان از نظر خواسته‌ها نيز موجودى است ارزش‌جو ، آرمان‌خواه و كمال مطلوب‌خواه ؛ و مىتواند آرمان‌هايى را جست و جو كند كه مادّى و از نوع سود نيست و به خودش و فرزندانش تعلّق نمىگيرد ؛ بلكه گاهى جان خود وعزيزانش را در راه آن آرمان فدا مىكند . اين گرايش‌هاى معنوى و والاى بشر ، زادهء ايمان و اعتقاد به حقايق ماوراى مادّى و فردى است ؛ كه به نوبه خود مولود جهان‌بينى و جهان‌شناسى است كه از طرف پيامبران الهى عرضه شده است .