مىفرمود : « كسانى كه براى زيارت علىّ بن موسى الرّضا عليهماالسّلام با ماشين مىآيند نبايد در بين راه قصد زيارت بزرگانى امثال بايزيد بسطامى و شيخ أبوالحسن خرقانى و شيخ عطّار در نيشابور و حكيم سبزوارى در سبزوار را بنمايند ؛ زيرا زائر علىّ بن موسى الرّضا فقط و فقط بايد به شخص آن حضرت توجّه نمايد و از غير او كه همه فانى و مندكّ در ذات او و ولايت اويند چشم بپوشد ، و زيارت علىّ بن موسى الرّضا موجب زيادى مثوبه به هزاران مقابل براى زائر و مزورهاى در بين راه خواهد بود . » در مكتب علّامهء طهرانى عرفان بر اساس برهان و يقين و اين دو شرط اساسى صحّت طريق و استقامت مسير سالك بودند . او هميشه سعى داشت صحّت طريق استاد خود حضرت حدّاد را با موازين عقل و شرع به اثبات برساند . از دعاوى تو خالى و مبرّى از علم و برهان صوفيانه سخت در گريز بود . عرفان علّامهء طهرانى با وسعتى به پهناى نفوس بشريّت ، عالم و جاهل ، مسلمان و غير مسلمان ، حكيم و فقيه ، طبيب و كاسب ، همه و همه را در خود هضم نموده ملزم به پذيرش مىساخت . در مكتب ايشان « هر چه ديدى دم مزن ، عيش ما بر هم مزن » ، « بنده چه دعوى كند حكم خداوند راست » ، « شرط ، تسليم است نى راه دراز » كه به معنى دم فرو بستن و سر در پيش افكندن و بر حكم خلاف صحّه گذاردن ؛ و خرده نگرفتن و كار زشت و عمل حرام را توجيه كردن و عمل فرد عادى را همچون فعل رسول الله و ائمّه اطهار تنازل از مرتبهء عصمت ذاتى دانستن و موجب اغواء و اضلال خلقِ حَيارى شدن ، نبود ! در مكتب علّامه طهرانى صحّت و عدم صحّت حال سالك با موازين عقلى و در عرفان علّامهء طهرانى چنانچه از كتب مدوّنهء ايشان پيداست ، صحّت و عدم صحّت حال سالك فقط و فقط بر اساس موازين حكمى و عقلى و شرعى مسلّم از مصدر وحى سنجيده مىشود . اتّكاء بر منامات و مكاشفات و تخيّلات و موهومات جز وقوع در مهالك و شبّاك ابالسه و انحراف از مسير حقّ نتيجه‌اى براى سالك ببار نمىآورد !