پس از ورود به حوزه و حشر و نشر با طبقات مختلفهء از علماء و انديشمندان و ملبّسين به لباس علم دريافتم كه حسن ظنّ نسبت به قاطبهء اين طيف امرى نادرست و موهوم و خلاف حقيقت و واقع است . و همه را به يك نسق در زمرهء اتقياء و صلحاء قرار دادن ، بى جا و دور از انصاف مىباشد . بلكه در ميان اينان افرادى پيدا مىشوند كه ظاهر خويش را به آداب علم مىنمايانند و خود را در سلك بزرگان و اولياء جا مىزنند ، امّا باطن آنان به اندازه‌اى منغمر در شهوات و اهواء رديّه و خيالات ضالّه و مضلّه مىباشد كه بوى عفن و كدورت قرب و ارتباط با آنان از فرسنگها مشام جان را متأذّى و قلب را مكدّر مىنمايد . و بنا به روايت امام صادق عليه‌السّلام ( كه روزى به اصحاب خود فرمودند : تَجِدُ الرَّجُلَ لَا يُخْطِئُ بِلَامٍ وَ لَا وَاوٍ خَطِيبًا مِسْقَعًا ، وَ لَقَلْبُهُ أشَدُّ ظُلْمَةً مِنَ الْلَيْلِ الْمُظْلِمِ . . . ) [ 1 ] ظاهرى در سلك اتقياء و باطنى چون ليل مظلم دارند . و بنا به فرمودهء امام جعفر صادق عليه‌السّلام در مذمّت علماء سوء : هُمْ أضَرُّ عَلَى ضُعَفَاءِ شِيعَتِنَا مِنْ جَيْشِ يَزِيدَ عَلَى الْحُسَيْنِ بْنِ عَلِىٍّ عليه‌السّلام وَ أصْحَابِهِ . [ 2 ] و در قبال اينان با علمائى مواجه شدم كه از شدّت و نهايت خلوص و صفا ، بهاء و مجد و عظمت ، انسان قادر بر ذكر نام آنها نمىباشد ، و فقط زبان پاك كرّوبيان ياراى ياد آنها را دارد . و علّامهء طباطبائى - رضوان الله عليه - از اين طائفه و گروه بود ؛ و هر چه در مجد و عظمت و كرامت اين مرد تأمل مىنمودم فكرم به جائى ره نمىپيمود ، و واله و حيران از حركت و غور در بحار فضائلش متوقّف مىشدم . »

--> [ 1 ] 1 - نور ملكوت قرآن ، طبع دوّم ، ج 2 ، ص 322 ؛ بنقل از « وافى » ج 1 ، از طبع سنگى ، جزء سوّم ، ص 51 ، بابُ أصنافِ القلوب و تَنقّلِ أحوالِ القلب . [ 2 ] 2 - احتجاج ، طبرسى ، ج 2 ، ص 264 .