چنانچه اين مسأله مخدوش گردد هيچ توجيهى براى إرسال رسل و إنزال كتب نخواهد بود . پيامبران الهى به عنوان عقل منفصل ، با اتّصال به عالم غيب جهت رشد و شكوفائى و فعليّت مراتب نهفتهء در عقل انسان بسوى مردم مبعوث گرديده‌اند ، و عقل با توسّل به براهين منطقى زائيده از حقيقت جوهرى خود ، متابعت و انقياد از آنان را لازم و مخالفت با آنان را حرام مىداند ؛ و به هر ميزان كه انسان با استناد به اين مسأله در راستاى اطاعت از اين عقول منفصله قدم بردارد بر مراتب فعليّت و رشد عقلانى خود مىافزايد ، تا حدّى كه خود با الحاق و اتّحاد به عالم عقول مستقيماً از نفس جوهرى آن مستنير و مُلهَم خواهد شد ؛ چنانچه در اين موضوع روايتى بسيار عجيب از امام صادق عليه السّلام نقل شده است كه مىفرمايد : استشهاد به آيات و رواياتى در باب تبعيّت از عقل منوّر لا تَحِلُّ الفُتيا لِمَن لا يَستَفتِى مِن اللَهِ عزّوجَلّ بصَفاءِ سِرِّهِ و إخلاصِ عَمَلِه و عَلانيَتِه و بُرهانٍ مِن رَبِّهِ . [ 1 ] اين مرحله همان اتصال و اتّحاد عقل جزئى و ناپخته به عقل كلّى و استنارهء از عالم قدس و مشيّت است . موسى بن جعفر عليهما السّلام امام هفتم شيعه دربارهء اين موهبت

--> [ 1 ] - مستدرك الوسائل ، ج 17 ، ص 343 ، باب 15 ، باب نوادر ما يتعلّق بأبواب صفات القاضى و ما يجوز أن يقضى به ؛ بحار الأنوار ، ج 2 ، ص 120 ، باب 16 : النهى عن القول به غير علم و الإفتاء بالرأى و بيان شرائطه ، به نقل از مصباح الشّريعة .