اين نكته را ننمايد و جانب حقّ را نگيرد و به احساسات و خواست‌هاى دنيوى پاسخ مثبت دهد ، به همان اندازه از وصول به حقّ محروم و از طىّ مدارج كمال ممنوع خواهد شد . پذيرش اديان الهى بر اساس نزول از جانب حق تعالى است . دينى كه ساخته و پرداختهء بشر است ارزش و بهاى آن به مقدار همان مرتبهء بشرى و ممزوج با توهّمات و تخيّلات است ، كه دائماً دستخوش تغيير و اصلاح و تعديل خواهد بود ؛ و لذا مىفرمايد : ( وَ لَوْ كانَ مِنْ عِنْدِ غَيْرِ اللَّهِ لَوَجَدُوا فيهِ اخْتِلافاً كَثيراً ) [ 1 ] حقّانيّت يك شريعت بواسطهء انتساب او به عالم غيب است و بس ؛ و اگر اين رابطه روزى قطع شود حجّيت و حقّانيّت او هم از بين خواهد رفت ، و از مرتبهء الهيّت به يك سنّت گذشته و عادت پيشينه مبدّل خواهد شد ؛ مانند نظامهاى حاكم بر سازمانها و امور كشورى كه با تغيير ساختار حكومتى ، بر آن نظام مُهر بطلان زده خواهد شد و به دست تاريخ سپرده مىشود . لذا مسألهء نسخ يكى از مسائل حياتى در اديان گذشتهء الهى بوده است . شريعت‌هاى گذشتهء الهى با وجود انتساب آنها به عالم غيب و برخوردارى از حجّيت و تنجّز و الزام در زمان خود ، با ورود شريعت جديد از درجهء اعتبار ساقط ، و بقاء بر آن موجب سخط و غضب خداوند و عدم رضايت او بدان خواهد شد .

--> [ 1 ] - سوره النّسآء ( 4 ) ذيل آيه 82 .