معناى زراندوزى ، در قرآن و حديث حرام شمردن زراندوزى ، از بارزترين و سرنوشت‌سازترين احكام اسلام شمرده مىشود . موضوع زراندوزى را بايد از ديدگاه تاريخى ، تربيتى ، تفسيرى ، فقهى و نيز اقتصادى بررسى كرد . البتّه ترديد نيست كه پرداختن به بررسى همه‌جانبه در اين باره ، نيازمند اثرى جداگانه است . در اين فرصت مختصر ، بحث را بر مدار معناى زراندوزى در قرآن و حديث ، متمركز مىكنيم و در مقدّمه اين سخن ، به مفهوم لغوى و پيشينه تاريخى آن ، اشاره مىنماييم . زراندوزى ، در لغت در لغت ، زراندوزى به اين معانى آمده است : مال بر مال نهادن و آن را گرد آوردن ، و پنهان كردن مال ، بويژه طلا و نقره . البتّه واژه معادل آن در عربى ( كنز ) ، به " وسيله حفظ مال " نيز اطلاق مىشود . پيشينه تاريخى از لحاظ تاريخى ، زراندوزى به روزگار تحوّل در عرصه فعّاليت‌هاى اقتصادى باز مىگردد ؛ از اين قرار كه توليد خانوارى از مرز نيازهاى سالانه خانواده گذشت و بدين ترتيب ، اقتصاد از حالت بَدَوى معيشتى به شكل مبادله‌اى در آمد . همراه با چنين تحوّل و تكاملى در عرصه اقتصاد ، پديده زراندوزى چهره نمود . با ظهور