مواسات ، در حديث كاربرد " مواسات " در احاديث اسلامى ، منطبق بر ريشه لغوى آن است ، بدين معنا كه اين كلمه ، گاه در سهيم كردن ديگران با خود در بهره‌گيرى از مواهب زندگى و امكانات مادّى مورد نياز خويش ، و گاه در رعايت عدالت در برخورد با ديگران ، به كار مىرود . تأسّى و مواسات ، با عنايت به ريشه لغوى آنها ، دو ره‌نمود مهمّ فرهنگى اسلام در جهت ايجاد اصلاحات اخلاقى ، اقتصادى و حقوقى در جامعه اند . تأسّى جستن به كسانى كه از غناى اخلاقى برخوردارند و تلاش نمودن براى همسان‌سازى خود با آنان ، از فقر اخلاقى مىكاهد ، چنان كه " مواسات " به معناى اوّلش ، فاصله طبقاتى را كاهش مىدهد و به معناى دومش ، زمينه‌ساز برخوردارى همگان از حقوق عادلانه و يكسان خواهد بود . با عنايت به اين تفسير از " مواسات " ، چند نكته در احاديث اين بخش ، قابل توجّه اند : 1 . انواع مواسات اشاره كرديم كه " مواسات " در احاديث اسلامى ، دو معنا دارد : الف همدردى با ديگران در نيازها و مشكلاتشان و سهيم ساختن آنان در بهره‌گيرى از امكانات زندگى خويش ، چنان كه در حديثى از امام صادق عليه السلام در بيان سپاهيان خرد و نادانى ، آمده است : وَ المُواساة و ضِدّهَا المَنع . « 1 » و مواسات ، كه ضدّ آن ، منع است .

--> ( 1 ) . الكافى : ج 1 ص 22 ح 14 .