د شريك شدن انسان در اموال ديگران و فراوان شدن روزى و ثروت ؛ ه ذخيره شدن پاداش انفاق كنندگان در راه خدا براى شخص امين ؛ و رهايى از آتش دوزخ و بهره بردن از بهشت جاويد و محشور شدن با پيامبران و صدّيقان و شهيدان ؛ ز كاميابى مادّى و معنوى و داشتن خيرِ دنيا و آخرت . چهار . گستره عرصه امانت از نظر اسلام ، عرصه امانت ، بسيار گسترده است و هر نعمتى كه خداوند متعال به انسان داده ، هر كارى كه به او واگذار مىشود و هر مسئوليتى كه به او سپرده شود ، در حقيقت ، امانتى است كه به او سپرده شده است . بنا بر اين ، آياتى كه مردم را به رعايتِ امانت ، ترغيب مىكنند ، شامل همه عرصه‌هاى امانت مىگردند . عرصه‌هاى امانت بر پايه جمع‌بندىاى كه در فصل چهارم شده ، عبارت‌اند از : 1 . عرصه سياسى . در نظام اسلامى ، هر كس از قدرت سياسى برخوردار است ، امانتدار خداوند متعال و مردم است ، و هر كه جايگاه سياسى بالاتر و قدرت افزون‌ترى دارد ، بارِ امانت او سنگين‌تر است . بر اين اساس ، بار امانت رهبران جامعه ، از همه سنگين‌تر است . از اين رو ، پيشوايان بزرگ اسلام ، براى به انجام رساندن مسئوليت سنگين خود ، از خداوند متعال ، استمداد مىكردند . « 1 » 2 . عرصه فرهنگى . پس از مسئولان سياسى ، بار امانتِ علما و رهبران فرهنگى جامعه از ديگران سنگين‌تر است . دانش و معرفت ، امانت خداوند است كه مسئولان فرهنگى ، هم خود بايد بدان عمل كنند ، و هم زمينه را براى عمل كردن ديگران ، فراهم سازند .

--> ( 1 ) . ر . ك : دانش‌نامه ميزان الحكمه : ج 7 ص 383 ( فصل دوم : موجبات امانتدارى / كمك جستن از خدا ) .