باب يكم : تبليغ " تبليغ " ، " ابلاغ " ، بيان و گستراندن حق ، از جمله مسئوليت‌هاى مهمّ انبيا و نيز پيامبر خدا بوده است . حقايق ، هر چه ارجمند و بزرگ ، و آموزه‌ها هر اندازه و الا و سترگ باشند ، اگر به گوش‌ها رسانده نشوند و دل‌هاى مستعد را نلرزانند و قلب‌هاى آماده را تسخير نكنند و در لابه‌لاى سطور و يا در صفحه ذهن و يا سينه متفكّر بمانند ، چه سود ؟ ! اين است كه آموزگاران الهى ، " رسول " اند و رسالت دارند و به قرار گرفتن در جايگاه " ابلاغ " ، ستوده مىشوند . پيامبر خدا ، فراوان بر ضرورت شنيدن ، فهم حقايق و آن گاه رساندن آنها به ديگران ، تأكيد كرده است : نَضَّرَ اللّهُ عَبدا سَمِعَ مَقالَتى فَوَعاها و حَفِظَها ، و بَلَّغَها مَن لَم يَسمَعها . « 1 » خداوند ، شاداب و خرّم گردانَد بنده‌اى را كه سخن مرا بشنود و آن را خوب فرا بگيرد و سپس به ديگران برساند ! بخشى از حكمت‌هاى نبوى ، ويژه تبليغ است . جايگاه تبليغ ، مكانت مبلّغ ، رسالت و اهداف ابلاغ كننده ، ويژگىهاى مبلّغ : ويژگىهاىِ علمى ، اخلاقى ، عملى او ، مانند اين كه بايد نسبت به دين ، شناخت داشته باشد ، مردم‌شناس باشد ، اخلاص پيشه كند ، دلير و بُرنادل باشد ، شكيبايى كند و شرحِ صدر داشته باشد ، در ابلاغ ، نصيحت كند ، پيراسته جان باشد ، مدارا كند و . . . ، اين همه ، در فصل‌هاى يكم تا چهارم اين باب آمده است و آن گاه ، وسايل تبليغ و بهره‌گيرى از ابزارهاى مختلف براى رساندن حقيقت ، بويژه " امثال " و آن گاه ، آداب تبليغ آمده است . پايان‌بخش اين باب ، معرّفى آفات تبليغ و مهم‌ترين آنها " دروغ " ، " كتمان حقيقت " ،

--> ( 1 ) الكافى : ج 1 ص 403 ح 1 ، بحار الأنوار : ج 2 ص 148 ح 22 ؛ سنن ابن ماجة : ج 1 ص 86 ح 236 .