ابو القاسم پاينده (مترجم: واحد پژوهش نسيم كوثر)

27

نهج الفصاحة (پيام رسول ص) (فارسى)

حضرت آدم پيش از آن كه مرتكب ترك اولى شود ، مرگش در برابر چشمش و آرزويش پشت سرش بود و همين كه مرتكب گناه شد ، خداوند آرزوى او را در برابر چشمش و مرگش را پشت سرش قرار داد . از اين رو ، پيوسته آرزو مىكند تا بميرد . 78 . اذا تمنّى أحدكم فلينظر ما تمنّى فانّه لا يدري ما كتب له من أمنيّته . هنگامى كه يكى از شما آرزويى مىكند ، بنگرد كه چه آرزويى مىكند ؛ زيرا نمىداند كه از آرزوى او در نامهء اعمالش چه مىنويسند . 79 . ما من ذي غنى الّا سيودّ يوم القيامة لو كان انّما أوتى من الدّنيا قوتا . هيچ ثروتمندى نيست مگر آن كه در روز قيامت آرزو مىكند كه در دنيا فقط به اندازهء خويش مىداشت . آزار : الأذى 80 . أشدّ النّاس عذابا للنّاس في الدّنيا أشدّ النّاس عذابا عند اللّه يوم القيامة . كسى كه آزارش براى مردم ، بيش‌تر است ، در روز قيامت ، نزد خدا عذابش از همهء مردم سخت‌تر است . 81 . التائب من الذّنب كمن لا ذنب له و المستغفر من الذّنب و هو مقيم عليه كالمستهزء بربّه و من آذى مسلما كان عليه من الذّنوب مثل منابت النّخل . توبه كنندهء از گناه ، مانند آن است كه گناه نكرده باشد و آمرزش‌خواه از گناه در حالى كه هم‌چنان مرتكب آن مىشود ، مانند آن كسى است كه پروردگار خويش