نگاه مىداشت تا از هيچ بادى به دو گزند نرسد « 1 » . روزى بهرام جوان به منذر گفت : اى مرد هوشيار و روشن روان ، تو مرا اين چنين بىبهانه نگاه مىدارى و دَمى نيز مرا انديشناك نمىگذارى . ليك بدان كه هيچ دلى را در گيتى نيابى كه آن را نهانى نباشد . رخسار مرد از اندوه ، زرد مىگردد ليك تن رادمرد با رامش مىفزايد . و اين تنها تن يك زن خوبرخ است كه رامش افزاست . زيرا كه زن در هر دردى فريادرس آدمى است . مرد جوان - چه تاج دار و چه پهلوان - با زن است كه آرام مىگيرد . كيش يزدان نيز به زن برپاى است و اين زن است كه راهنماى جوان به نيكى مىباشد . پس بفرماى تا پنج شش كنيزك با زيب و خورشيدفش را به پيش من آورند تا شايد يكى دو تن از آنها را برگزينم و شايد هم فرزندى ببينم تا اندكى دلم آرام گيرد و پروردگار نيز از من خشنود باشد و در هر انجمنى ستوده بمانم . منذر كه اين سخن را از بهرام جوان بشنيد ، بر او آفرين بكرد و به مرد پوينده‌اى بفرمود تا به شتاب به سوى كلبهء مرد برده‌فروش رفت و چهل كنيزك رومى دلآرام و شايستهء كامرانى بيآورد . بهرام از ميان آن گلرخان دو تن را كه پوستشان همچون گل و استخوانشان بسان پيلسته و بالايشان چون سرو سهى بود و يك سره كام و زيبايى و فرّهى بودند ، برگزيد . از آن دو كنيزى كه همچون ستاره بودند ، يكى چنگزن بود و ديگرى لاله‌رخى همچون اگست « 2 » يمن و سروبالا و كمند گيسو بود . منذر نيز چون ايشان را بپسنديد ، بهايشان را بداد . بهرام از اين كار بخنديد و آفرين

--> ( 1 ) - منذر به پرورش بهرام پرداخت و براى او همه گونه امكانات پرورشى را فراهم ساخت . بهرام در آنجا چندين زبان بيآموخت و بدانها مسلط شد از جمله زبان عربى را به طور كامل بيآموخت ، چنان كه به آن زبان شعر مىگفت . نيز منذر براى بهرام توسط سنمار - معمار معروف - 2 قصر خورنق و سدير را در حيره بساخت . ر . ك . طبرى ، تاريخ طبرى ، ج 2 ، ص 616 - 614 610 مسعودى ، مروج الذهب ، ج 1 ، ص 256 ثعالبى ، تاريخ غررالسير ، ص 313 - 312 بلعمى ، تاريخ بلعمى ، ج 2 ، ص 932 - 923 مجمل التواريخ و القصص ، ص 69 يعقوبى ، تاريخ يعقوبى ، ج 1 ، ص 199 دينورى ، الأخبار الطوال ، ص 79 - 78 مقدسى ، آفرينش و تاريخ ، ج 3 ، ص 516 مسكويه ، تجارب الامم ، ج 1 ، ص 142 - 141 ابن بلخى ، فارسنامه ، ص 75 - 74 . ( 2 ) - اَگَست به پارسى به معناى ستارهء سهيل است .