آمد ، « 1 » از او جز نام نيك نماند : ببخشيد و گسترد و خورد و سپرد * برفت و جز از نام نيكى نبرد بسى رنج برد اندر آن روزگار * به افسون و انديشهء بىشمار چو پيش آمدش روزگار بهى * ازو مردرى ماند تخت مهى زمانه ندادش زمانى درنگ * شد آن شاه هوشنگ باهوش و سنگ نه پيوست خواهد جهان با تو مهر * نه نيز آشكارا نمايدت چهر

--> ( 1 ) - در مورد نحوه درگذشت هوشنگ ، ميرخواند مىنويسد : « هوشنگ در غارى به عبادت قيام مىنمود كه ديوان فرصت يافته ، ناگاه در حين سجود به زخم سنگى كارش را ساختند . » روضة الصفا ، ج 1 ، ص 506 . صاحب مجمل التواريخ و القصص روايت مىكند كه هوشنگ در زمين پارس بمرد و در آنجا او را در استودانى نهادند . ص 461 .