بپذيرفت بدبخت را سر شبان * همى داشت با رنج روز و شبان چو شد كارگر مرد و آمد پسند * شبان سر شبان گشت بر گوسفند دران روزگارى همى بود مرد * پر از غم دل و تن پر از رنج و درد شبى خفته بد بابك رود ياب * چنان ديد روشن روانش بخواب كه ساسان به پيل ژيان بر نشست * يكى تيغ هندى گرفته بدست هرانكس كه آمد بر او فراز * برو آفرين كرد و بردش نماز زمين را به خوبى بياراستى * دل تيره از غم بپيراستى بديگر شب اندر چو بابك بخفت * همى بود با مغزش انديشه جفت چنان ديد در خواب كاتش پرست * سه آتش ببردى فروزان بدست چو آذرگشسپ و چو خرّاد و مهر * فروزان بكردار گردان سپهر همه پيش ساسان فروزان بدى * بهر آتشى عود سوزان بدى سر بابك از خواب بيدار شد * روان و دلش پر ز تيمار شد هرانكس كه در خواب دانا بدند * بهر دانشى بر توانا بدند بايوان بابك شدند انجمن * بزرگان فرزانه و راى زن چو بابك سخن برگشاد از نهفت * همه خواب يك سر بديشان بگفت پر انديشه شد زان سخن رهنماى * نهاده برو گوش پاسخ سراى سرانجام گفت اى سر افراز شاه * بتأويل اين كرد بايد نگاه كسى را كه بينند زين سان بخواب * بشاهى برآرد سر از آفتاب ور ايدونك اين خواب زو بگذرد * پسر باشدش كز جهان بر خورد چو بابك شنيد اين سخن گشت شاد * بر اندازه‌شان يك بيك هديه داد بفرمود تا سر شبان از رمه * بر بابك آيد بروز دمه بيامد شبان پيش او با گليم * پر از برف پشمينه دل به دو نيم بپردخت بابك ز بيگانه جاى * بدر شد پرستنده و رهنماى ز ساسان بپرسيد و بنواختش * بر خويش نزديك بنشاختش بپرسيدش از گوهر و از نژاد * شبان زو بترسيد و پاسخ نداد ازان پس به دو گفت كاى شهريار * شبان را بجان گر دهى زينهار بگويد ز گوهر همه هرچ هست * چو دستم بگيرى بپيمان بدست كه با من نسازى بدى در جهان * نه بر آشكار و نه اندر نهان چو بشنيد بابك زبان برگشاد * ز يزدان نيكى دهش كرد ياد كه بر تو نسازم به چيزى گزند * بدارمت شادان دل و ارجمند ببابك چنين گفت زان پس جوان * كه من پور ساسانم اى پهلوان نبيرهء جهاندار شاه اردشير * كه بهمنش خواندى همى يادگير سرافراز پور يل اسفنديار * ز گشتاسپ يل در جهان يادگار چو بشنيد بابك فرو ريخت آب * ازان چشم روشن كه او ديد خواب بياورد پس جامهء پهلوى * يكى باره با آلت خسروى به دو گفت بابك بگرمابه شو * همى باش تا خلعت آرند نو يكى كاخ پر مايه او را بساخت * ازان سر شبانان سرش برفراخت