نوشتند نامه كه پور هماى * سپاهى بياورد بىمر ز جاى چو بشنيد سالار روم اين سخن * به ياد آمدش روزگار كهن ز عمّوريه لشكرى گرد كرد * همه نامداران روز نبرد چو دارا بيامد بزرگان روم * بپرداختند آن همه مرز و بوم ز عمّوريه فيلقوس و سران * برفتند گردان و جنگاوران دو رزم گران كرده شد در سه روز * چهارم چو بفروخت گيتى فروز گريزان بشد فيلقوس و سپاه * يكى را نبد ترگ و رومى كلاه زن و كودكان نيز كردند اسير * بكشتند چندى بشمشير و تير چو از پيش دارا به شهر آمدند * ازان رفته لشكر دو بهر آمدند دگر پيشتر كشته و خسته بود * پس پشتشان نيزه پيوسته بود بعمّوريه در حصارى شدند * از يشان بسى زينهارى شدند فرستاده‌يى آمد از فيلقوس * خردمند و بيدار و با نعم و بوس ابا برده و بدره و با نثار * دو صندوق پر گوهر شاهوار چنين بود پيغام كز يك خداى * بخواهم كه او باشدم رهنماى كه فرجام اين رزم بزم آوريم * مبادا كه دل سوى رزم آوريم همه راستى بايد و مردمى * ز كژّى و آزار خيزد كمى چو عمّوريه كان نشست منست * تو آيى و سازى كه گيرى بدست دل من به جوش آيد از نام و ننگ * بهنگام بزم اندر آيم بجنگ تو آن كن كه از شهرياران سزاست * پدر شاه بود و پسر پادشاست چو بشنيد آزادگان را بخواند * همه داستان پيش ايشان براند چه بينيد گفت اندرين گفت و گوى * بجويد همى فيلقوس آب روى همه مهتران خواندند آفرين * كه اى شاه بينا دل و پاك دين شهنشاه بر مهتران مهتر است * ز كار آن گزيند كجا در خور است يكى دخترى دارد اين نامدار * به بالاى سرو و برخ چون بهار بت‌آراى چون او نبيند بچين * ميان بتان چون درخشان نگين اگر شاه بيند پسند آيدش * بپاليز سرو بلند آيدش فرستادهء روم را خواند شاه * بگفت آنچ بشنيد از نيكخواه به دو گفت رو پيش قيصر بگوى * اگر جست خواهى همى آب روى پس پردهء تو يكى دختر است * كه بر تارك بانوان افسر است نگارى كه ناهيد خوانى ورا * بر اورنگ زرّين نشانى ورا به من بخش و بفرست با باژ روم * چو خواهى كه بىرنج ماندت بوم فرستاده بشنيد و آمد چو باد * بقيصر بر آن گفتها كرد ياد بدان شاد شد فيلقوس و سپاه * كه داماد باشد مر او را چو شاه سخن گفت هر گونه از باژ و ساو * ز چيزى كه دارد پى روم تاو بران بر نهادند سالى كه شاه * ستاند ز قيصر كه دارد سپاه ز زر خايهء ريخته صد هزار * ابا هر يكى گوهر شاهوار چهل كرده مثقال هر خايه‌يى * همان نيز گوهر گرانمايه‌يى