برانى برين گونه فرسنگ چل * نه با اسپ تاو و نه با مرد دل و ز انجا برويين دژ آيد سپاه * ببينى يكى مايه ور جايگاه زمينش بكام نياز اندر است * و گر باره با مه براز اندر است بشد بامش از ابر بارنده تر * كه بد نامش از ابر برّنده‌تر ز بيرون نيابد خورش چارپاى * ز لشكر نماند سوارى بجاى از ايران و توران اگر صد هزار * بيايند گردان خنجرگزار نشيند صد سال گرد اندرش * همى تير باران كنند از برش فراوان همانست و كمتر همان * چو حلقه ست بر در بد بدگمان چو ايرانيان اين بد از گرگسار * شنيدند و گشتند با درد يار بگفتند كاى شاه آزاد مرد * بگرد بلا تا توانى مگرد اگر گرگسار اين سخنها كه گفت * چنين است اين خود نماند نهفت بدين جايگه مرگ را آمديم * نه فرسودن ترگ را آمديم چنين راه دشوار بگذاشتى * بلاى دد و دام برداشتى كس از نامداران و شاهان گرد * چنين رنجها بر نيارد شمرد كه پيش تو آمد بدين هفتخوان * برين بر جهان آفرين را بخوان چو پيروز گر باز گردى به راه * بدل شاد و خرّم شوى نزد شاه براهى دگر گر شوى كينه ساز * همه شهر توران برندت نماز بدين سان كه گويد همى گرگسار * تن خويش را خوار مايه مدار از ان پس كه پيروز گشتيم و شاد * نبايد سر خويش دادن بباد چو بشنيد اين گونه زيشان سخن * شد آن تازه رويش ز گردان كهن شما گفت از ايران به پند آمديد * نه از بهر نام بلند آمديد كجا آن همه خلعت و پند شاه * كمرهاى زرّين و تخت و كلاه كجا آن همه عهد و سوگند و بند * بيزدان و آن اختر سودمند كه اكنون چنين سست شد پايتان * بره بر پراگنده شد رايتان شما باز گرديد پيروز و شاد * مرا كام جز رزم جستن مباد بگفتار اين ديو ناسازگار * چنين سر كشيديد از كارزار از ايران نخواهم برين رزم كس * پسر با برادر مرا يار بس جهاندار پيروز يار منست * سر اختر اندر كنار منست به مردى نبايد كسى همرهم * اگر جان ستانم و گر جان دهم بدشمن نمايم هنر هرچ هست * ز مردى و پيروزى و زور دست بيابيد هم بىگمان آگهى * ازين نامور فرّ شاهنشهى كه با دژ چه كردم بدستان و زور * بنام خداوند كيوان و هور چو ايرانيان بر گشادند چشم * بديدند چهر و را پر ز خشم برفتند پوزش كنان نزد شاه * كه گر شاه بيند ببخشد گناه فداى تو بادا تن و جان ما * برين بود تا بود پيمان ما ز بهر تن شاه غمخواره‌ايم * نه از كوشش و جنگ بيچاره‌ايم ز ما تا بود زنده يك نامدار * نپيچيم يك تن سر از كارزار