ازين سان همى رفت گشتاسپ شاه * ز كشور بكشور همى شد سپاه [ گفتن جاماسپ انجام رزم را با گشتاسپ ] چو از بلخ بامى بجيحون رسيد * سپهدار لشكر فرود آوريد بشد شهريار از ميان سپاه * فرود آمد از باره بر شد بگاه بخواند او گرانمايه جاماسپ را * كجا رهنمون بود گشتاسپ را سر موبدان بود و شاه ردان * چراغ بزرگان و اسپهبدان چنان پاك تن بود و تابنده جان * كه بودى بر او آشكارا نهان ستاره شناس و گرانمايه بود * ابا او بدانش كرا پايه بود بپرسيد ازو شاه و گفتا خداى * ترا دين به داد و به پاكيزه راى چو تو نيست اندر جهان هيچ كس * جهاندار دانش ترا داد و بس ببايدت كردن ز اختر شمار * بگويى همى مر مرا روى كار كه چون باشد آغاز و فرجام جنگ * كرا بيشتر باشد اينجا درنگ نيامد خوش آن پير جاماسپ را * به روى دژم گفت گشتاسپ را كه مىخواستم كايزد دادگر * ندادى مرا اين خرد وين هنر مرا گر نبودى خرد شهريار * نكردى ز من بودنى خواستار نگويم من اين ور بگويم بشاه * كند مر مرا شاه شاهان تباه مگر با من از داد پيمان كند * كه نه بد كند خود نه فرمان كند جهانجوى گفتا بنام خداى * بدين و بدين آور پاك راى بجان زرير آن نبرده سوار * بجان گرانمايه اسفنديار كه نه هرگزت روى دشمن كنم * نفرمايمت بد نه خود بد كنم تو هرچ اندرين كار دانى بگوى * كه تو چاره دانى و من چاره جوى خردمند گفت اى گرانمايه شاه * هميشه به تو تازه بادا كلاه ز بنده ميازار و بند از خشم * خنك آن كسى كو نبيند به چشم بدان اى نبرده كى نامجوى * چو در رزم روى اندر آرى به روى بدانگه كجا بانگ و يله كنند * تو گويى همى كوه را بركنند به پيش اندر آيند مردان مرد * هوا تيره گردد ز گرد نبرد جهان را ببينى بگشته كبود * زمين پر ز آتش هوا پر ز دود و ز آن زخم آن گرزهاى گران * چنان پتك پولاد آهنگران به گوش اندر آيد ترنگاترنگ * هوا پر شده نعرهء بور و خنگ شكسته شود چرخ گردونها * زمين سرخ گردد از آن خونها تو گويى هوا ابر دارد همى * و ز آن ابر الماس بارد همى بسى بىپدر گشته بينى پسر * بسى بىپسر گشته بينى پدر نخستين كس نامدار اردشير * پُس شهريار آن نبرده دلير بپيش افگند اسپ تازان خويش * به خاك افگند هرك آيدش پيش پياده كند ترك چندان سوار * كز اختر نباشد مر آن را شمار و ليكن سر انجام كشته شود * نكو نامش اندر نوشته شود [ دريغ آن چنان مرد نام آورا * ابا راد مردان همه سرورا ]