و ليكن ازان خوب كردار او * نجستم همى ژرف پيكار او كنون آشكارا نمود اين سپهر * كه پيران بتوران گرايد به مهر كنون چون نبيند جز افراسياب * دلش را تو از مهر او بر متاب گر او بر خرد برگزيند هوا * بكوشش نرويد ز خارا گيا تو با دشمن از خوب گويى رواست * از آزادگان خوب گفتن سزاست و ديگر ز پيكار جنگ آوران * كجا ياد كردى بگرز گران ز نيك اختر و گردش هور و ماه * ز كوشش نمودن بران رزمگاه مرا اين درستست كز كار كرد * تو پيروز باشى بروز نبرد نبيره كجا چون تو دارد نيا * بجنگ اندرون باشدش كيميا ز شيران چه زايد مگر نرّه شير * چنانچون بود نامدار و دلير ببيداد بر نيست اين كار تو * بسندست يزدان نگهدار تو تو زور و دليرى ز يزدان شناس * ازو دار تا زنده باشى سپاس سديگر كه گفتى كه افراسياب * سپه را همى بگذراند ز آب ز پيران فرستاده شد نزد اوى * سپاهش بايران نهادست روى همانست يك سر كه گفتى سخن * كنون باز پاسخ فگنديم بن بدان اى پر انديشه سالار من * بهر كار شايستهء كار من كه او بر لب رود جيحون درنگ * نه زان كرد كآيد بر ما بجنگ كه خاقان برو لشكر آرد ز چين * فراز آمدش از دو رويه كمين و ديگر كه از لشكران گران * پراگنده بر گرد توران سران به دو دشمن آمد ز هر سو پديد * ازان بر لب رود جيحون كشيد بپنجم سخن كآگهى خواستى * به مهر گوان دل بياراستى چو لهراسب و چون اشكش تيز چنگ * چو رستم سپهبد دمنده نهنگ بدان اى سپهدار و آگاه باش * بهر كار با بخت همراه باش كزان سو كه شد رستم شيرمرد * ز كشمير و كابل برآورد گرد و زان سو كه شد اشكش تيز هوش * برآمد ز خوارزم يك سر خروش برزم اندرون شيده برگشت ازوى * سوى شهر گرگان نهادست روى و زان سو كه لهراسب شد با سپاه * همه مهتران بر گشادند راه الانان و غز گشت پرداخته * شد آن پادشاهى همه ساخته گر افراسياب اندر آيد به راه * ز جيحون بدين سو گذارد سپاه بگيرند گردان پس پشت اوى * نماند بجز باد در مشت اوى تو بشناس كو شهر آباد خويش * بر و بوم و فرخنده بنياد خويش بگفتار پيران نماند بجاى * بدشمن سپارد نهد پيش پاى نجنباند او داستان را دو لب * كه نايد خبر زو به من روز و شب بدان روز هرگز مبادا درود * كه او بگذراند سپه را ز رود بما بر كند پيش دستى بجنگ * نبيند كس اين روز تاريك و تنگ بفرمايم اكنون كه بر پيل كوس * ببندد دمنده سپهدار طوس دهستان و گرگان و آن بوم و بر * بگيرد بر آرد بخورشيد سر