به دو گفت گر كارزارت هواست * چنين بر خرد كام تو پادشاست برين بارهء گام زن بر نشين * كه زير تو اندر نوردد زمين سليحم هميدون به كار آيدت * چو با اهرمن كارزار آيدت چو اسب پدر ديد بر پاى پيش * چو باد اندر آمد ز بالاى خويش بران بارهء خسروى بر نشست * كمر بست و بگرفت گرزش بدست يكى ترجمان را ز لشكر بجست * كه گفتار تركان بداند درست بيامد بسان هژبر ژيان * بكين سياوش بسته ميان چو بيژن بنزديك هومان رسيد * يكى آهنين كوه پوشيده ديد ز جوشن همه دشت روشن شده * يكى پيل در زير جوشن شده ازان پس بفرمود تا ترجمان * يكى بانگ بر زد بران بد گمان كه گر جنگ جويى يكى بازگرد * كه بيژن همى با تو جويد نبرد همى گويد اى رزم ديده سوار * چه پويانى اسب اندرين مرغزار كز افراسياب اندر آيدت بد * ز توران زمين بر تو نفرين سزد بكينه پى افگنده و بد خوى * ز تركان گنهكارتر كس توى عنان باز كش زين تگاور هيون * كت اكنون ز كينه بجوشيد خون يكى برگزين جايگاه نبرد * بدشت و در و كوه با من بگرد و گر در ميان دو رويه سپاه * بگردى بلاف از پى نام و جاه كجا دشمن و دوست بيند ترا * دل اكنون كجا برگزيند ترا چو بشنيد هومان به دو گفت زه * زره را بكينم تو بستى گره ز يزدان سپاس و بدويم پناه * كت آورد پيشم بدين رزمگاه بلشكر بران سان فرستمت باز * كه گيو از تو ماند بگرم و گداز سرت را ز تن دور مانم نه دير * چنان كز تبارت فراوان دلير چه سودست كآمد بنزديك شب * رو اكنون بزنهار تاريك شب من اكنون يكى باز لشكر شوم * بشبگير نزديك مهتر شوم و ز آنجا دمان گردن افراخته * بيايم نبرد ترا ساخته چنين پاسخ آورد بيژن كه شو * پست باد و آهرمنت پيش رو همه دشمنان سر بسر كشته باد * گر آواره از جنگ برگشته باد چو فردا بيايى بآوردگاه * نبيند ترا نيز شاه و سپاه سرت را چنان دور مانم ز پاى * كزان پس بلشكر نيايدت راى و زآن جايگه روى برگاشتند * بشب دشت پيكار بگذاشتند بلشكرگه خويش باز آمدند * بر پهلوانان فراز آمدند همه شب بخواب اندر آسيب شيب * ز پيكارشان دل شده ناشكيب [ آمدن هومان به جنگ بيژن ] سپيده چو از كوه سر بر دميد * شد آن دامن تيره شب ناپديد بپوشيد هومان سليح نبرد * سخن پيش پيران همه ياد كرد كه من بيژن گيو را خواستم * همه شب همى جنگش آراستم يكى ترجمان را ز لشكر بخواند * بگلگون باد آورش برنشاند كه رو پيش بيژن بگويش كه زود * بيايى دمان گر من آيم چو دود