شوم چرمهء گام زن زين كنم * سپيده دمان جستن كين كنم [ رزم خواستن هومان از رهام ] نشست از بر زين سپيده دمان * چو شير ژيان با يكى ترجمان بيامد بنزديك ايران سپاه * پر از جنگ دل سر پر از كين شاه چو پيران بدانست كو شد بجنگ * برو بر جهان گشت ز اندوه تنگ بجوشيدش از درد هومان جگر * يكى داستان ياد كرد از پدر كه دانا بهر كار سازد درنگ * سر اندر نيارد بپيكار و ننگ سبكسار تندى نمايد نخست * بفرجام كار انده آرد درست زبانى كه اندر سرش مغز نيست * اگر در بارد همان نغز نيست چو هومان بدين رزم تندى نمود * ندانم چه آرد بفرجام سود جهان داورش باد فرياد رس * جز اويش نبينم همى يار كس چو هومان ويسه بدان رزمگاه * كه گودرز كشواد بد با سپاه بيامد كه جويد ز گردان نبرد * نگهبان لشكر به دو باز خورد طلايه بيامد بر ترجمان * سواران ايران همه بد گمان بپرسيد كين مرد پرخاش جوى * بخيره بدشت اندر آورده روى كجا رفت خواهد همى چون نوند * بچنگ اندرون گرز و بر زين كمند بايرانيان گفت پس ترجمان * كه آمد گه گرز و تير و كمان كه اين شير دل نامبردار مرد * همى با شما كرد خواهد نبرد سر ويسگانست هومان بنام * كه تيغش دل شير دارد نيام چو ديدند ايرانيان گرز اوى * كمر بستن خسروى برز اوى همه دست نيزه‌گزاران ز كار * فرو ماند از فرّ آن نامدار همه يك سره بازگشتند ازوى * سوى ترجمانش نهادند روى كه رو پيش هومان بتركى زبان * همه گفتهء ما برو بر بخوان كه ما را بجنگ تو آهنگ نيست * ز گودرز دستورى جنگ نيست اگر جنگ جويد گشادست راه * سوى نامور پهلوان سپاه ز سالار گردان و گردنكشان * بهومان بدادند يك يك نشان كه گردان كجايند و مهتر كجاست * كه دارد چپ لشكر و دست راست و زان پس هيونى تگاور دمان * طلايه بر افگند زى پهلوان كه هومان ازان رزمگه چون پلنگ * سوى پهلوان آمد ايدر بجنگ چو هومان ز نزد سواران برفت * بيامد بنزديك رهّام تفت و زان جا خروشى بر آورد سخت * كه اى پور سالار بيدار بخت چپ لشكر و چنگ شيران توى * نگهبان سالار ايران توى بجنبان عنان اندرين رزمگاه * ميان دو صف بر كشيده سپاه بآورد با من ببايدت گشت * سوى رود خواهى و گر سوى دشت وگر تو نيايى مگر گستهم * بيايد دمان با فروهل بهم كه جويد نبردم ز جنگاوران * بتيغ و سنان و بگرز گران هر آن كس كه پيش من آيد بكين * زمانه برو بر نوردد زمين وگر تيغ ما را ببيند بجنگ * بدرّد دل شير و چرم پلنگ