پيام منيژه ببيژن بگفت * همه روى بيژن چو گل بر شكفت چنين پاسخ آورد بيژن بدوى * كه من اى فرستادهء خوب روى سياوش نيم نز پرى زادگان * از ايرانم از تخم آزادگان منم بيژن گيو ز ايران بجنگ * به زخم گراز آمدم بىدرنگ سرانشان بريدم فگندم به راه * كه دندانهاشان برم نزد شاه چو زين جشنگاه آگهى يافتم * سوى گيو گودرز نشتافتم بدين بزمگاه آمدستم فراز * بپيموده بسيار راه دراز مگر چهرهء دخت افراسياب * نمايد مرا بخت فرّخ بخواب همى بينم اين دشت آراسته * چو بتخانهء چين پر از خواسته اگر نيك رايى كنى تاج زر * ترا بخشم و گوشوار و كمر مرا سوى آن خوب چهر آورى * دلش با دل من به مهر آورى چو بيژن چنين گفت شد دايه باز * به گوش منيژه سراييد راز كه رويش چنينست بالا چنين * چنين آفريدش جهان آفرين چو بشنيد از دايه او اين سخن * بفرمود رفتن سوى سرو بن فرستاد پاسخ هم اندر زمان * كت آمد بدست آنچ بردى گمان گر آيى خرامان بنزديك من * بيفروزى اين جان تاريك من [ آمدن بيژن به سراپردهء منيژه ] نماند آنگهى جايگاه سخن * خراميد زان سايهء سرو بن سوى خيمهء دخت آزاده خوى * پياده همى گام زد بآرزوى بپرده در آمد چو سرو بلند * ميانش بزرّين كمر كرده بند منيژه بيامد گرفتش ببر * گشاد از ميانش كيانى كمر بپرسيدش از راه و رنج دراز * كه با تو كه آمد بجنگ گراز چرا اين چنين روى و بالا و برز * برنجانى اى خوب چهره بگرز بشستند پايش بمشك و گلاب * گرفتند زان پس به خوردن شتاب نهادند خوان و خورش گونه‌گون * همى ساختند از گمانى فزون نشستنگه رود و مى ساختند * ز بيگانه خيمه بپرداختند پرستندگان ايستاده بپاى * ابا بربط و چنگ و رامش سراى بديبا زمين كرده طاووس رنگ * ز دينار و ديبا چو پشت پلنگ چه از مشك و عنبر چه ياقوت و زر * سرا پرده آراسته سر بسر مى سالخورده بجام بلور * برآورده با بيژن گيو شور سه روز و سه شب شاد بوده بهم * گرفته برو خواب مستى ستم [ بردن منيژه بيژن را به كاخ خود ] چو هنگام رفتن فراز آمدش * بديدار بيژن نياز آمدش بفرمود تا داروى هوشبر * پرستنده آميخت با نوش بر بدادند مر بيژن گيو را * مر آن نيك دل نامور نيو را منيژه چو بيژن دژم روى ماند * پرستندگان را بر خويش خواند عمارى بسيچيد رفتن به راه * مر آن خفته را اندر آن جايگاه ز يك سو نشستنگه كام را * دگر ساخته جاى آرام را بگسترد كافور بر جاى خواب * همى ريخت بر چوب صندل گلاب