ابا ناله و آه و با روى زرد * بپيش فريدون شد آن شوخ‌مرد ز تابوت زر تخته برداشتند * كه گفتار او خوار پنداشتند ز تابوت چون پرنيان بركشيد * سر ايرج آمد بريده پديد بيافتاد ز اسپ آفريدون به خاك * سپه سربسر جامه كردند چاك سيه شد رخ و ديدگان شد سپيد * كه ديدن دگرگونه بودش اميد چو خسرو بر آن گونه آمد ز راه * چنين بازگشت از پذيره سپاه دريده درفش و نگونسار كوس * رخ نامداران برنگ آبنوس تبيره سيه كرده و روى پيل * پراكنده بر تازى اسپانش نيل پياده سپهبد پياده سپاه * پر از خاك سر بر گرفتند راه خروشيدن پهلوانان به درد * كنان گوشت تن را بر آن رادمرد [ برين گونه گردد بما بر سپهر * بخواهد ربودن چو بنمود چهر ] [ مبر خود به مهر زمانه گمان * نه نيكو بود راستى در كمان ] [ چو دشمنش گيرى نمايدت مهر * و گر دوست خوانى نبينش چهر ] [ يكى پند گويم ترا من درست * دل از مهر گيتى ببايدت شست ] سپه داغ دل شاه با هاى و هوى * سوى باغ ايرج نهادند روى [ به روزى كجا جشن شاهان بدى * و زان پيشتر بزمگاهان بدى ] فريدون سر شاه‌پور جوان * بيامد ببر بر گرفته نوان بر آن تخت شاهنشهى بنگريد * سر شاه را نز در تاج ديد همان حوض شاهان و سرو سهى * درخت گلفشان و بيد و بهى تهى ديد از آزادگان جشنگاه * بكيوان بر آورده گرد سياه همى سوخت باغ و همى خست روى * همى ريخت اشك و همى كند موى ميان را بزنّار خونين ببست * فكند آتش اندر سراى نشست گلستانش بر كند و سروان بسوخت * بيكبارگى چشم شادى بدوخت نهاده سر ايرج اندر كنار * سر خويشتن كرد زى كردگار همى گفت كاى داور دادگر * بدين بىگنه كشته اندر نگر بخنجر سرش كنده در پيش من * تنش خورده شيران آن انجمن دل هر دو بيداد از آن سان بسوز * كه هرگز نبينند جز تيره روز بداغى جگرشان كنى آژده * كه بخشايش آرد بريشان دده همى خواهم از روشن كردگار * كه چندان زمان يابم از روزگار كه از تخم ايرج يكى نامور * بيايد برين كين ببندد كمر چو ديدم چنين زان سپس شايدم * اگر خاك بالا بپيمايدم برين گونه بگريست چندان بزار * همى تا گيا رستش اندر كنار زمين بستر و خاك بالين او * شده تيره روشن جهان بين او در بار بسته گشاده زبان * همى گفت كاى داور راستان كس از تاج داران بدين سان نمرد * كه مر دست اين نامبردار گرد سرش را بريده بزار اهرمن * تنش را شده كام شيران كفن خروشى بزارى و چشمى پر آب * ز هر دام و دد برده آرام و خواب