تو بر باد اين جنگ كشتى مران * چو دانى كه آمد سپاهى گران ز شاهان گيتى گزيده توى * جهانجوى و هم كار ديده توى بجان و سر شاه توران سپاه * بخورشيد و ماه و بتخت و كلاه كه از كار كاموس و خاقان چين * دلم گشت پر خون و سر پر ز كين شب تيره بگشاد چشم دژم * ز غم پشت ماه اندر آمد بخم جهان گشت بر سان مشك سياه * چو فرغار برگشت ز ايران سپاه بيامد بنزديك افراسياب * شب تيره هنگام آرام و خواب چنين گفت كز بارگاه بلند * برفتم سوى رستم ديوبند سراپردهء سبز ديدم بزرگ * سپاهى بكردار درنده گرگ يكى اژدهافش درفشى بپاى * نه آرام دارد تو گفتى نه جاى فروهشته بر كوههء زين لگام * بفتراك بر حلقهء خم خام بخيمه درون ژنده پيلى ژيان * ميان تنگ بسته به ببر بيان يكى بورابرش به پيشش بپاى * تو گفتى همى اندر آيد ز جاى سپهدار چون طوس و گودرز و گيو * فريبرز و شيدوش و گرگين نيو طلايه گرازست با گستهم * كه با بيژن گيو باشد بهم غمى شد ز گفتار فرغار شاه * كس آمد بر پهلوان سپاه بيامد سپهدار پيران چو گرد * بزرگان و مردان روز نبرد ز گفتار فرغار چندى بگفت * كه تا كيست با او به پيكار جفت به دو گفت پيران كه ما را ز جنگ * چه چارست جز جستن نام و ننگ چو پاسخ چنين يافت افراسياب * گرفت اندران كينه جستن شتاب بپيران بفرمود تا با سپاه * بيايد بر رستم كينه‌خواه ز پيش سپهبد ببيرون كشيد * همى رزم را سوى هامون كشيد خروش آمد از دشت و آواى كوس * جهان شد ز گرد سپاه آبنوس سپه بود چندانك گفتى جهان * همى گردد از گرد اسپان نهان تبيره زنان نعره برداشتند * همى پيل بر پيل بگذاشتند [ نامهء افراسياب به پولادوند ] از ايوان بدشت آمد افراسياب * همى كرد بر جنگ جستن شتاب بپيران بگفت آنچ بايست گفت * كه راز بزرگان ببايد نهفت يكى نامه نزديك پولادوند * بياراى و ز راى بگشاى بند بگويش كه ما را چه آمد بسر * ازين نامور گرد پرخاشخر اگر يارمندست چرخ بلند * بيايد بدين دشت پولادوند بسى لشكر از مرز سقلاب و چين * نگونسار و حيران شدند اندرين سپاهست بر سان كوه روان * سپهدارشان رستم پهلوان سپهكش چو رستم سپهدار طوس * بابر اندر آورده آواى كوس چو رستم بدست تو گردد تباه * نيابد سپهر اندرين مرز راه همه مرز را رنج زويست و بس * تو باش اندرين كار فريادرس گر او را بدست تو آيد زمان * شود رام روى زمين بىگمان من از پادشاهى آباد خويش * نه بر گيرم از رنج يك نيمه بيش