بكوبيد چون من بجنبم ز جاى * شما بر فرازيد سنج و دراى زمين را سراسر كنيد آبنوس * بگرد سواران و آواى كوس بكوبيد گوپال و گرز گران * چو پولاد را پتك آهنگران از انبوه ايشان مداريد باك * ز دريا بابر اندر آريد خاك همه ديده بر مغفر من نهيد * چو من بر خروشم دميد و دهيد بدريد صفهاى سقلاب و چين * نبايد كه بيند هوا را زمين و زان جايگه رفت چون پيل مست * يكى گرزهء گاو پيكر بدست خروشان سوى ميمنه راه جست * ز لشكر سوى كندر آمد نخست همه ميمنه پاك بر هم دريد * بسى ترگ و سر بد كه تن را نديد يكى خويش كاموس بد ساوه نام * سر افراز و هر جاى گسترده كام بيامد بپيش تهمتن بجنگ * يكى تيغ هندى گرفته بچنگ بگرديد گرد چپ و دست راست * ز رستم همى كين كاموس خواست برستم چنين گفت كاى ژنده پيل * ببينى كنون موج درياى نيل بخواهم كنون كين كاموس خوار * اگر باشدم زين سپس كارزار چو گفتار ساوه برستم رسيد * بزد دست و گرز گران بر كشيد بزد بر سرش گرز را پيل تن * كه جانش برون شد بزارى ز تن برآورد و زد بر سر و مغفرش * نديدست گفتى تنش را سرش بيفگند و رخش از بر او براند * ز ساوه بگيتى نشانى نماند درفش كشانى نگونسار كرد * وزو جان لشكر پر آزار كرد نبد نيز كس پيش او پايدار * همه خاك مغز سر آورد بار [ كشتن رستم گهارگهانى را ] پس از ميمنه شد سوى ميسره * غمى گشت لشكر همه يك سره گهارگهانى بدان جايگاه * گوى شير فش با درفش سياه برآشفت چون ترگ رستم بديد * خروشى چو شير ژيان بر كشيد به دو گفت من كين تركان چين * بخواهم ز سگزى برين دشت كين بر انگيخت اسپ از ميان سپاه * بيامد بر پيل تن كينه‌خواه ز نزديك چون ترگ رستم بديد * يكى باد سرد از جگر بر كشيد بدل گفت پيكار با ژنده پيل * چو غوطه است خوردن بدرياى نيل گريزى بهنگام با سر بجاى * به از رزم جستن بنام و براى گريزان بيامد سوى قلبگاه * برو بر نظاره ز هر سو سپاه درفش تهمتن ميان گروه * بسان درخت از بر تيغ كوه همى تاخت رستم پس او چو گرد * زمين لعل گشت و هوا لاژورد گهارگهانى بترسيد سخت * كزو بود برگشتن تاج و تخت برآورد يك بانگ بر سان كوس * كه بشنيد آواز گودرز و طوس همى خواست تا كارزارى كند * ندانست كين بار زارى كند چه نيكو بود هر كه خود را شناخت * چرا تا ز دشمن ببايدش تاخت پس او گرفته گو پيل تن * كه هان چارهء گوركن گر كفن يكى نيزه زد بر كمربند اوى * بدريد خفتان و پيوند اوى