چو بشنيد خاقان بزد كرّ ناى * تو گفتى كه كوه اندر آمد ز جاى ز بانگ تبيره زمين و سپهر * بپوشيد كوه و بيفگند مهر بفرمود تا مهد بر پشت پيل * ببستند و شد روى گيتى چو نيل بيامد گرازان بقلب سپاه * شد از گرد خورشيد تابان سياه خروشيدن زنگ و هندى دراى * همى دل بر آورد گفتى ز جاى ز بس تخت پيروزه بر پشت پيل * درفشان بكردار درياى نيل به چشم اندرون روشنايى نماند * همى با روان آشنايى نماند پر از گرد شد چشم و كام سپهر * تو گفتى بقير اندر اندود چهر چو خاقان بيامد بقلب سپاه * بچرخ اندرون ماه گم كرد راه ز كاموس چون كوه شد ميمنه * كشيدند بر سوى هامون بنه سوى ميسره نيز پيران برفت * برادرش هومان و كلباد تفت چو رستم بديد آنك خاقان چه كرد * بياراست در قلب جاى نبرد چنين گفت رستم كه گردان سپهر * ببينيم تا بر كه گردد به مهر چگونه بود بخشش آسمان * كرا زين بزرگان سرآيد زمان درنگى نبودم به راه اندكى * دو منزل همى كرد رخشم يكى كنون سم ّ اين بارگى كوفتست * ز راه دراز اندر آشوفتست نيارم برو گرد نيرو بسى * شدن جنگ جويان به پيش كسى يك امروز در جنگ يارى كنيد * برين دشمنان كامگارى كنيد كه گردان سپهر جهان يار ماست * مه و مهر گردون نگهدار ماست بفرمود تا طوس بربست كوس * بياراست لشكر چو چشم خروس سپهبد بزد ناى و رويينه خم * خروش آمد و نالهء گاودم بياراست گودرز بر ميمنه * فرستاد بر كوه خارا بنه فريبرز كاوس بر ميسره * جهان چون نيستان شده يك سره بقلب اندرون طوس نوذر بپاى * زمين شد پر از نالهء كرّ ناى جهان شد بگرد اندرون ناپديد * كسى از يلان خويشتن را نديد بشد پيل تن تا سر تيغ كوه * بديدار خاقان و توران گروه سپه ديد چندانك درياى روم * از يشان نمودى چو يك مهره موم كشانى و شگنى و سقلاب و هند * چغانى و رومى و وهرى و سند جهانى شده سرخ و زرد و سياه * دگرگونه جوشن دگرگون كلاه زبانى دگرگون بهر گوشهء * درفش نوآيين و نو توشهء ز پيلان و آرايش و تخت عاج * همان ياره و افسر و طوق و تاج جهان بود يك سر چو باغ بهشت * بديدار ايشان شده خوب زشت بران كوه‌سر ماند رستم شگفت * ببرگشتن انديشه اندر گرفت كه تا چون نمايد بما چرخ مهر * چه بازى كند پير گشته سپهر فرود آمد از كوه و دل بد نكرد * گذر بر سپاه و سپهبد نكرد همى گفت تا من كمر بسته‌ام * بيك جاى يك سال ننشسته‌ام فراوان سپه ديده‌ام پيش ازين * ندانم كه لشكر بود بيش ازين