فرستم بنزديك افراسياب * نه آرام جويم بدين بر نه خواب ز لشكر هرانكس كه آيد بدست * سرانشان ببرّم بشمشير پست بسوزم دهم خاك ايشان بباد * نگيريم زان بوم و بر نيز ياد سه بهره ازان پس برانم سپاه * كنم روز بر شاه ايران سياه يكى بهره زيشان فرستم ببلخ * بايرانيان بر كنم روز تلخ دگر بهره بر سوى كابلستان * بكابل كشم خاك زابلستان سوم بهره بر سوى ايران برم * ز تركان بزرگان و شيران برم زن و كودك خرد و پير و جوان * نمانم كه باشد تنى با روان بر و بوم ايران نمانم بجاى * كه مه دست بادا از يشان مه پاى كنون تا كنم كارها را بسيچ * شما جنگ ايشان مجوييد هيچ بگفت اين و دل پر ز كينه برفت * همى پوست بر تنش گفتى بكفت بلشكر چنين گفت هومان گرد * كه دل را ز كينه نبايد سترد دو روز اين يكى رنج بر تن نهيد * دو ديده بكوه هماون نهيد نبايد كه ايشان شبى بىدرنگ * گريزان برانند ازين جاى تنگ كنون كوه و رود و در و دشت و راه * جهانى شود پر درفش سپاه [ آمدن خاقان چين به هماون ] چو پيران بنزديك لشكر رسيد * در و دشت از سم ّ اسپان نديد جهان پر سراپرده و خيمه بود * زده سرخ و زرد و بنفش و كبود ز ديباى چينى و از پرنيان * درفشى ز هر پردهء در ميان فرو ماند و زان كارش آمد شگفت * بسى با دل انديشه اندر گرفت كه تا اين بهشتست يا رزمگاه * سپهر برينست گر تاج و گاه بيامد بنزديك خاقان چين * پياده ببوسيد روى زمين چو خاقان بديدش به بر در گرفت * بماند از بر و يال پيران شگفت بپرسيد بسيار و بنواختش * بر خويش نزديك بنشاختش به دو گفت بخ‌بخ كه با پهلوان * نشينم چنين شاد و روشن روان بپرسيد زان پس كز ايران سپاه * كه دارد نگين و درفش و كلاه كدامست جنگى و گردان كيند * نشسته برين كوه سر بر چيند چنين داد پاسخ به دو پهلوان * كه بيدار دل باش و روشن روان درود جهان آفرين بر تو باد * كه كردى بپرسش دل بنده شاد ببخت تو شادانم و تن درست * روانم همى خاك پاى تو جست از ايرانيان هرچ پرسيد شاه * نه گنج و سپاهست و نه تاج و گاه بىاندازه پيكار جستند و جنگ * ندارند از جنگ جز خاره سنگ چو بىكام و بىنام و بىتن شدند * گريزان بكوه هماون شدند سپهدار طوس است مردى دلير * بهامون نترسد ز پيكار شير بزرگان چو گودرز كشوادگان * چو گيو و چو رهّام ز آزادگان ببخت سر افراز خاقان چين * سپهبد نبيند سپه را جزين به دو گفت خاقان كه نزديك من * بباش و بياور يكى انجمن