ازين مار خوار اهرمن چهرگان * ز دانايى و شرم بىبهرگان نه گنج و نه نام و نه تخت و نژاد * همى داد خواهند گيتى به ياد بسى گنج و گوهر پراگنده شد * بسى سر به خاك اندر آگنده شد چنين گشت پرگار چرخ بلند * كه آيد بدين پادشاهى گزند ازين زاغ ساران بىآب و رنگ * نه هوش و نه دانش نه نام و نه ننگ كه نوشين روان ديده بود اين بخواب * كزين تخت بپراگند رنگ و آب چنان ديد كز تازيان صد هزار * هيونان مست و گسسته مهار گذر يافتندى باروند رود * نماندى برين بوم و بر تار و پود بايران و بابل نه كشت و درود * بچرخ زحل بر شدى تيره دود هم آتش به مردى بآتشكده * شدى تيره نوروز و جشن سده از ايوان شاه جهان كنگره * فتادى بميدان او يك سره كنون خواب را پاسخ آمد پديد * ز ما بخت گردن بخواهد كشيد شود خوار هر كس كه هست ارجمند * فرومايه را بخت گردد بلند پراگنده گردد بدى در جهان * گزند آشكارا و خوبى نهان بهر كشورى در ستمگاره‌يى * پديد آيد و زشت پتياره‌يى نشان شب تيره آمد پديد * همى روشنايى بخواهد پريد كنون ما بدستورى رهنماى * همه پهلوانان پاكيزه راى بسوى خراسان نهاديم روى * بر مرزبانان ديهيم جوى ببينيم تا گردش روزگار * چه گويد بدين راى نااستوار پس اكنون ز بهر كنارنگ طوس * بدين سو كشيديم پيلان و كوس فرخ زاد با ما ز يك پوستست * به پيوستگى نيز هم دوستست بالتونيه‌ست او كنون رزمجوى * سوى جنگ دشمن نهادست روى كنون كشمگان پور آن رزمخواه * بر ما بيامد بدين بارگاه بگفت آنچ آمد ز شايستگى * هم از بندگى هم ز بايستگى شنيديم زين مرزها هرچ گفت * بلندى و پستى و غار و نهفت دژ گنبدين كوه تا خرمنه * دگر لاژوردين ز بهر بنه ز هر گونه بنمود آن دلگسل * ز خوبى نمود انچ بودش بدل وزين جايگه شد بهر جاى كس * پژوهنده شد كارها پيش و پس چنين لشكرى گشن ما را كه هست * برين تنگ دژها نشايد نشست نشستيم و گفتيم با راى زن * همه پهلوانان شدند انجمن ز هر گونه گفتيم و انداختيم * سرانجام يك سر برين ساختيم كه از تاج و ز تخت و مهر و نگين * همان جامهء روم و كشمير و چين ز پر مايه چيزى كه آمد بدست * ز روم و ز طايف همه هرچ هست همان هرچه از ما پراگند نيست * گر از پوشش است ارز افگند نيست ز زرينه و جامهء نابريد * ز چيزى كه آن را نشايد كشيد هم از خوردنيها ز هر گونه ساز * كه ما را بيايد بروبر نياز ز گاوان گردون كشان چل هزار * كه رنج آورد تا كه آيد به كار