بخشم و بتندى بيازيد چنگ * ز تركش بر آورد تير خدنگ ببهرام گفت اين نشان منست * برزم اندرون ترجمان منست چو فردا بيايى بدين بارگاه * همى دار پيكان ما را نگاه چو بشنيد بهرام شد تيز چنگ * يكى تير پولاد پيكان خدنگ به دو داد و گفتا كه اين يادگار * بدار و ببين تا كى آيد به كار مقاتوره از پيش خاقان برفت * بيامد سوى خرگه خويش تفت [ كشته شدن مقاتوره به دست بهرام چوبينه ] چو شب دامن تيره اندر كشيد * سپيده ز كوه سيه بر دميد مقاتوره پوشيد خفتان جنگ * بيامد يكى تيغ تورى بچنگ چو بهرام بشنيد بالاى خواست * يكى جوشن خسرو آراى خواست گزيدند جايى كه هرگز پلنگ * بران شخّ بىآب ننهاد چنگ چو خاقان شنيد اين سخن برنشست * برفتند تركان خسرو پرست بدان كار تا زين دو شير دمان * كرا پيشتر خواهد آمد زمان مقاتوره چون شد بدشت نبرد * ز هامون بابر اندر آورد گرد ببهرام گردنكش آواز داد * كه اكنون ز مردى چه دارى به ياد تو تازى بدين جنگ بر پيش دست * وگر شير دل ترك خاقان پرست به دو گفت بهرام پيشى تو كن * كجا پى تو افگنده اى اين سخن مقاتوره كرد از جهاندار ياد * دو زاغ كمان را بزه بر نهاد زه و تير بگرفت شادان بدست * چو شد غرق پيكانش بگشاد شست بزد بر كمربند مرد سوار * نسفت آهن از آهن آبدار زمانى همى بود بهرام دير * كه تا شد مقاتوره از رزم سير مقاتوره پنداشت كو شد تباه * خروشيد و برگشت زان رزمگاه به دو گفت بهرام كاى جنگجوى * نكشتى مرا سوى خرگه مپوى تو گفتى سخن باش و پاسخ شنو * اگر بشنوى زنده مانى برو نگه كرد جوشن گذارى خدنگ * كه آهن شدى پيش او نرم و سنگ بزد بر ميان سوار دلير * سپهبد شد از رزم و دينار سير مقاتوره چون جنگ را بر نشست * برادر دو پايش بزين بر ببست به روى اندر آمد دو ديده پر آب * همان زين تورى شدش جاى خواب بخاقان چنين گفت كاى كامجوى * همى گور كن خواهد آن نامجوى به دو گفت خاقان كه بهتر ببين * كجا زنده خفتست بر پشت زين به دو گفت بهرام كاى بر منش * هم اكنون به خاك اندر آيد تنش تن دشمن تو چنين خفته باد * كه او خفت بر اسپ تورى نژاد سوارى فرستاد خاقان دلير * بنزديك آن نامبردار شير ورا بسته و كشته ديدند خوار * بر آسوده از گردش روزگار بخنديد خاقان بدل در نهان * شگفت آمدش زان سوار جهان پر انديشه بد تا بايوان رسيد * كلاهش ز شادى بكيوان رسيد سليح و درم خواست و اسپ و رهى * همان تاج و هم تخت شاهنشهى