يا أيّا الناس اوصيكم بحبّ ذي قربيها أخي وابن عمّي علي بن أبيطالب ، فإنّه لا يحبّه إلّا مؤمن ، ولا يبغضه إلّا منافق ، من أحبّه فقد أحبّني ، و من أبغضه فقد أبغضني ، و من أبغضني عذّبه اللَّه عزّوجلّ « 1 » . يعنى : خطبه فرمود بما حضرت رسول اللَّه صلى الله عليه و آله روز جمعه ، پس فرمود در آن خطبه : مقدّم داريد قريش را بر خود ، وتقدّم مجوئيد بر قريش ، و از ايشان علم فرا گيريد و به ايشان علم مياموزيد ، و به تحقيق كه قوّت مردى از قريش برابرى مىكند با قوّت دو مرد از غير قريش ، و امانت يك مرد از قريش برابرى مىكند با امانت دو مرد از غير قريش . اى مردمان وصيت مىكنم به شما به محبّت و دوست داشتن نزديگ‌تر خويشان من كه از قبيلهء قريشند ، و آن برادر من و پسر عمّ من على بن ابى طالب است ، بدرستى كه دوست نمىدارد او را مگر مؤمنى ، و دشمن نمىدارد او را مگر منافقى ، كسى كه دوست دارد او را مرا دوست داشته است ، و هر كه با او دشمن باشد با من دشمن خواهد بود ، و كسى كه با من دشمن باشد عذاب مىكند او را خداى عزّوجل . و از اين حديث مستفاد مىشود كه قبيلهء قريش اهل علم و دانشمند با ساير مراتب مسطوره . و دور نيست كه ايشان اعلم باشند در معرفت نبوّت و امامت از ساير ناس ، به جهت آن كه موافق آيهء ( وَ أَنْذِرْ عَشِيرَتَكَ الْأَقْرَبِينَ ) « 2 » بايد اعرف باشند ، و در انذار اقربيت نسبت قرابت با رسول اللَّه صلى الله عليه و آله داشته باشند ، و اگر بعضى از راه عناد كتمان حق كرده باشند منافى معرفت نيست . و در اصول كافى ، در باب خصوص اهل بيت نبوّت وارد است : محمّد بن

--> ( 1 ) عمدهء ابن بطريق ص 271 - 272 . ( 2 ) سورهء شعراء : 214 .