رضا عليه السلام فرمودند : كه هر گاه ايشان به امر امامت قائل باشند مانند مردم ديگر نخواهند بود ، و داخل حديث « الصالحون للَّه‌والطالحون لي » خواهند بود ، و عوض اجر نبوّت محبّت ايشان لازم است ، و توفيق ايمان ايشان قبل از موت به نصّ و حديث و آيهء ( أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ ) « 1 » حكم به اتقى بودن ايشان مىكند . و ابن حجر در كتاب صواعق ايراد نموده : كه فسّاق اهل بيت را به افعال ايشان بد بايد بود نه به ذاتشان ، به جهت آن كه بضعه‌اى يعنى پاره‌اى از تن پيغمبرند صلى الله عليه و آله . و ممكن است كه مفيد اين معنا باشد آنچه در نهج البلاغه از حضرت سيد الوصيين و امام المتّقين وامير المؤمنين عليه السلام وارد است : و اعلم أنّ لكلّ ظاهر باطناً على مثاله ، فما طاب ظاهره طاب باطنه ، و ما خبث ظاهره خبث باطنه ، وقد قال الرسول الصادق صلى الله عليه و آله : إنّ اللَّه يحبّ العبد ويبغض عمله ، ويحبّ العمل ويبغض بدنه . و اعلم أنّ لكلّ عمل نباتاً ، وكلّ نبات لا غنى به عن المياه ، والمياه مختلفة ، فما طاب سقيه طاب غرسه ، وحلّت ثمرته ، و ما خبث سقيه خبث غرسه وأمرّت ثمرته « 2 » . و كيفيت استدلال به اين وجه مىتواند بود كه : از براى هر ظاهرى باطنى موافق و مثل آن متحقّق است ، و خوبى آن ظاهر دالّ است بر خوبى باطن ، و خبث ظاهر دالّ است بر خبث باطن ، پس ذرّيهء رسول اللَّه صلى الله عليه و آله كه خوبى تولّد ايشان از ائمّهء اطهار عليهم السلام و عدم خبث ولادت ، موافق نصّ حديث چنان چه در سند چهل و نهم مسطور شد ، در ايشان ظهور دارد ، بايد موافق باطن و اعتقاد نيز ايشان خوب و حق باشند ، و توفيق توبه از ذنوب هر چند زمان قليلى پيش از

--> ( 1 ) سورهء طور : 21 . ( 2 ) نهج البلاغه ص 216 شماره خطبه : 154 .