فانتهره أبو عبد الله عليه السلام ، و قال : مهلا ليس لكم أن تدخلوا فيما بيننا إلّا بسبيل خير ، إنّه لم تمت نفس منّا إلّا و تدركه السعادة قبل أن تخرج نفسه و لو بفواق ناقة ، قال : قلت : و ما فواق ناقة ؟ قال : حلابها « 1 » . يعنى : از ابى سعيد مكارى منقول است كه گفت : بوديم جمعى نزد كلام الله الناطق جعفر بن محمّد الصادق عليه السلام ، پس ذكر كرده شد احوال زيد و كسانى كه با او خروج نموده بودند ، پس اراده نمودند بعضى از اصحاب مجلس كه بدگوئى و خبث زيد نما يد ، بانگ و زجر نمود ابو عبد الله عليه السلام ايشان راى و گفت : آهسته باشيد و تند مرويد ، نيست مر شما راى نسبت كه داخل شويد در ميان ما مگر به طريق خير و خوبى ، به تحقيق كه حق اين است كه نمرده است نفسى از ما مگر آن كه ادراك نموده است او راى سعادت و ايمان پيش از آن كه بيرون رود نفس او از جسدش ، و اگرچه به قدر فواق ناقه باشد . سعيد مكارى گفت : سؤال نمودم كه چه چيز است فواق ناقه ؟ آن حضرت فرمود : كه دوشيدن شير ناقه است . ليكن ابن اثير در نهايه فواق راى به قدر ما بين حلبتين تفسير نموده « 2 » . و الحق ما قاله المعصوم عليه السلام . و در كتاب خرايج و جرايح تصنيف قطب راوندى كه اوّلا او مؤلّف كتاب آيات الأحكام « 3 » ، و از فحول علماى شيعه است واقع شده : روي عن الحسن بن راشد ، قال : ذكرت زيد بن علي ، فتنقّصته عند أبي عبد الله عليه السلام ، فقال : لا تفعل ، رحم الله عمّي أتى إليّ « 4 » ، فقال : إنّي اريد الخروج على هذا الطاغية ، فقلت : لا تفعل ،

--> ( 1 ) معانى الأخبار شيخ صدوق ص 392 ح 39 . ( 2 ) نهاية ابن اثير 3 : 479 . ( 3 ) به نام فقه القرآن مطبوع مى باشد . ( 4 ) در خرائج : أبي .