به غير اللّه به حمد اللّه ندارم ، و نه ثنائى و نه مدحى مرعا دارم ، غير وجه اللّه و رضوانه سبحانه و تعالى . و ها أنا أشرع في المطلوب بتوفيق عالم القلوب و الغيوب ، و هو خير مقصود و أصل مطلوب ، پس تقسيم اين رسالهء شريفه بر مقدّمه و دو مقصد است : أمّا مقدّمه پس بدان‌كه پسند جمهور عقلا و همان أقرب و أكثر به تأثير رائى مىباشد كه اثبات مطلب مطلقا به برهان ، و بعد آن به قرآن ، و إلّا به صحاح و حسان اخبار متّفق عليه امّت كرده شود . پس احقر در اين رساله هم به حسب عادت مستمرّه در تآليف خود به همين اسلوب مىنويسم ، پس آنچه متّفق عليه سندا و متنا ، يا مختلف الاسناد و لكن متّحد و متّفق المتن باشد ، اكثر آن را از فرقه مىآرم ، و به يقين داند كه مثل اين در كتب معتمدهء جمهور ديگر فرقه هم مىباشد . و آنچه لفظا متفاوت اگرچه به كمى يا زيادتى الفاظ يا مختلف الألفاظ باشد ، آن قسم را از هردو فريق عند الضروره مىآرم ، و إلّا فلا ، تا هر طايفه از آن منتفع و حجّت و اطمئنان به آن قطع شود . و بعض قاصر و مقصّر بىخبر از كتب فرقهء ديگر به تعصّب يا به حسد و عناد مىگويد كه : اين از كتب مخالف و اغيار آورده قابل حجّت و عمل نمىباشد ، اين چنين قول جحود عنادى او براى غير قابليت خود او مىباشد . أمّا