مقصد اوّل در حقيقت و اصل و اوّل سيادت و معنى آن و فضائل و لوازم و خواص آن بالاجمال و الاختصار و در آن چند باب است : باب سيادت در حقيقت اعجاز است بدان‌كه سيادتى كه كافّهء امم مسلمه از همهء علما و امرا و رعايا و برايا و سلاطين قاهرهء دنيا به كمال رغبت و نهايت محبّت و غايت الفت به سوى آن خود به خود بلا سببى و لا كسبى خارج مايل ، و هر رفيع خود را وضيع ، و هر جليل خود را ذليل دفعتا اينجا مىداند ، پس به محض شهود شخص و سماع اسم سيادت خود به خود از ترفّع و تعلّو ذاهل و متنازل ، و به اجلال و تعظيم و تكريم و تبجيل و توقير او مصروف و قائل و مايل ، بل همم همهء آنها مألوف و شامل به آنها مىباشد . پس اين حال خالى از اعجاز خارق نيست ، پس اين تشريف و علوّ شأن و امتياز و مزيّت به حامل اين منصب از اصناف و بنى نوع خود او مىباشد ، چه مع دواعى مختلفه و آراء متضادّه و انظار و افكار متباينهء متنافيه ، از اصناف خلايق متّحد و منوط و مألوف مىباشند ، و بر ميلان و توقير و تعظيم و اجلال و عفو و احسان آنها بدون اسباب ، و اكتساب خارجهء آن ، برهانى است اقطع ، و دليلى است اقوا ، و حجّتى است اوضح بر خارق عادى از فعل و ايجاد جناب بارى خاصّه براى اخصّ خواصّ بندگان برگزيدهء إلهى . چه معلوم است كه هيچ اثرى بدون مؤثّرى محال و ممتنع مىباشد ، و مؤثّر اين اثر تعظيم و ميلان و صرف همم مختلفه از اصطناع و اكتساب و اسباب ظاهرى